To taki moment, w którym w przeszłości niejednokrotnie “walczyłam” ze sobą: między odpowiedzialnością a własnym komfortem. To wieczne “muszę” powodowowało, że mimo bardzo złego samopoczucia nie odpuszczałam. Bo terminy. Bo zawsze “coś” było ważniejsze.

I często to “coś” wygrywało – ponieważ nie potrafiłam odpuścić. 

Odpuścić i przyznać sama ze sobą, że nie mam już siły. Że jestem chora i jedyne o czym marzę, to się po prostu wyspać i “wylogować” od wszystkiego i wszystkich.

A może zachwiałam swoją równowagą? Może było zbyt dużo zobowiązań w tym trochę wyjazdów? A do tego środek zimy…

I to wszystko spowodowało, że się po prostu rozchorowałam. Ale nie cisnęłam na siłę a po prostu odpuściłam. Nie mam już 20 lat i regeneruję się dłużej.

Ale to co na nogi mnie zawsze “stawia”– to domowy rosół. Za każdym razem, gdy się bardzo źle czuję i zjem rosół – naprawdę szybko czuję, że zaczynam się lepiej czuć.

A jak jeszcze – jak ktoś go dla Ciebie przygotuje – to jest to po prostu bezcenne.

Serdeczności 🙂

Fot.: Pixabay

O równowadze między obszarem zawodowym a osobistym piszę między i.in. w artykule „Równowaga: praca zawodowa – życie prywatne.

Podaję link:

https://www.linkedin.com/posts/martacudakiewicz_poniedzia%C5%82ek-nowy-tydzie%C5%84-nowe-perspektywy-activity-7289623251373215746-LLSF?utm_source=share&utm_medium=member_desktop&rcm=ACoAACeyX2oBWHBIOfQijnKgmfvScRAQNNoE8Qs

Artykuł Domowy rosół pochodzi z serwisu Nowa Ja - Coaching i Mentoring dla Managerów w procesie zmiany..

Nie mam już siły. Jestem zmęczona ludźmi i ich oczekiwaniami. Prowadzonymi gierkami. Fałszem, grą pozorów. Jestem zmęczona wszech obecną potrzebą pokazania się z jak najlepszej strony – często kosztem drugiego człowieka.

Mimo nie chcę brać udziału w tym teatrze masek, to oni wracają ze swoimi oczekiwaniami, presją, musisz. Wiesz, ja w przeszłości nie raz “odtańczyłam” ten zbiorowy taniec pozorów, odpowiedniej narracji, przekonywania, że moja prawda jest “mojsza niż twojsza”. 

Wiem, jak to wszystko smakuje. Wiem, co to znaczy, gdy człowiek dowartościowuje się kosztem drugiego, jak się karmi jego słabością i ograniczeniami.

Ja już dawno wysiadłam z tego pędzącego pociagu. Już dawno zdecydowałam, że chcę inaczej. Że to nie sztuką jest oczekiwać szacunku ze strony drugiej osoby. Że to “działa”, gdzy jesteś na “szczycie”. Kiedy każdy chce być w Twojej drużynie, kiedy masz głos, kiedy masz wpływ.

Ale to się nie sprawdza – gdy z tego szczytu spadasz. Gdy nagle zostajesz sama z garstką tych, dla których byłaś ważna niezależnie od tego – czy byłaś na tym szczycie czy też nie. 

A na tym szczycie często również jesteś samotna– bo gdy zgasną wszystkie reflektory, kiedy wszyscy co mieli przytaknąć, zrobić ochy i achy nad wszystkim tym, co zrobiłea danego dnia – bijąc nawet brawo jak pięknie potrafisz kichać 🙂 – to gdy wracasz do domu – jesteś sama. 

Ja już dawno zdecydowalam, jaka chcę być. Jak chcę żyć. Jakie wartości są dla mnie ważne. Czego chcę i potrzebuję, a na co nie daję zgody. Już to potrafię. Mówię o tym głośno. Jestem wierna sobie i swoim wartościom.

To dlaczego oni wciąż wracają? Dlaczego chcą tak bardzo zaprosić do teatru pozorów? Dlaczego na siłę chcą przyznać rolę, której nie chcę grać? A gdy nie przyjmuję jej nie potrafią odpuścić? Uszanować? Dlaczego tak bardzo chcą…? 

Wiesz – już nie mam słów. Nie mam, bo słowo “nie” – nie jest respektowane. Jakby granice stawiane przeze mnie były dla nich problemem. Jakbym nie miała prawa do swojego zdania, do tego, w jaki sposób żyję…

Jestem tym wszystkim i tymi wszystkimi ludźmi tak bardzo zmęczona…

Odpowiedź Redakcji 🙂

Rozumiem, że jest Ci dzisiaj ciężko. Rozumiem, że możesz czuć się przytłoczona, rozgoryczona. Że może być Ci po prostu źle. To nie jest łatwa sytuacja – szczególnie gdy czujesz presję ze strony innych i ich oczekiwania wobec Ciebie. Czujesz, że to nie jest Twoje. Że to nie tak powinno być. 

Nie mamy wpływu na opinie, reakcje innych ludzi tym bardziej na intencje, z jakimi działają. Mamy natomiast wpływ na to, jak te sytuacje odbieramy. 

Może warto spojrzeć na daną sytuację i zastanowić się , czy gdy ktoś “karmi” swoje ego stawiając drugą osobę w mniej korzystnej sytuacji to czy ta sytuacja świadczy tak naprawdę o nas czy o drugiej osobie? 

Pytanie też, czy warto analizować pobudki, z jakich dana osoba działa w taki a nie inny sposób? Może nie potrafi inaczej? A może to jest schemat działania, który przyjęła i uznała za jedyny słusznny?

Każdy człowiek patrzy na daną sytuację ze swojej perspektywy, przez swoje filtry.

Ostatnio uszłyszałam jedno zdanie słuchając nagrań Carla Junga “Ból przestaje być wrogiem a zaczyna być mapą”. 

To piękne i głębokie zdanie. 

Bo można usiąść i płakać i zastanawiać się, dlaczego takie sytuacje właśnie mnie spotykają? Co ja takiego zrobiłam i dlaczego znowu ja?

A można podejść do tego w ten sposób: co ta sytuacja chce mi pokazać? Czego nauczyć? Może coś we mnie wymaga pochylenia, zobaczenia, zaopiekowania się?

Bo może jesteśmy jak te lustra dla siebie nawzajem? Może drugi człowiek odbija to, co wymaga zaopiekowania, uzdrowienia?

Może wcześniej np. Twoje granice były przekraczane? Milczałaś wtedy, kiedy chciałaś mówić? Ale strach, niepewność lub lęk powodowały, że słowa grzęzły w gardle. 

Może to jest moment “sprawdzenia” czy niezależnie od sytuacji staniesz za sobą? Może warto popatrzeć na to w ten sposób?

Może największym aktem troski i miłości własnej jest po prostu odpuścić? Rozpamiętywanie bez końca danej sytuacji niszczy od środka i nie pozwala zachować spokoju. 

To nie jest poddanie się. To jest wybór siebie. Ochrona granic.

Przytaczając myśli buddyjskie – odejście bez gniewu jest najwyższą formą granicy.

Wszystkiego dobrego i przesyłam serdeczności 🙂

Artykuł Nie mam siły. Jestem zmęczona ludźmi i ich oczekiwaniami. pochodzi z serwisu Nowa Ja - Coaching i Mentoring dla Managerów w procesie zmiany..

Droga Redakcjo 🙂

Nie wiem, co robić. Płakać mi się po prostu chce. Wiesz, jak to wszystko z boku wygląda? Nawet nie chcę myśleć, co oni sobie teraz o mnie myślą? Wiem doskonale – że jestem po prostu niesłowna, nieprofesjonalna, nie można na mnie polegać.

I wiesz co jest najgorsze? Co bym nie powiedziała, to ludzie i tak „wydali werdykt”. Oni wiedzą swoje. Oceniają po pozorach. Wygląda na to, że jestem niesumienna. Nie da się ze mną pracować. Że jestem konfliktowa. Wszystko się wysypało. Naprawdę chciałam dobrze, a wyszło jak zawsze. 

A miałam nie być już naiwna. Już miałam tak łatwo nie ufać. I znowu to samo. Jakbym powtarzała ten sam schemat? 

Wiesz co myślę? – że nie opłaca się być dobrą. Dobro wcale nie wraca. Dostajesz po prostu po d… A ktoś inny w „pięknym stylu” robi sobie PR Twoim kosztem. A Ty nie możesz zrobić nic. Po prostu.

Czuję się kompletnie bezradna. Jakbym znów utknęła w tym samym miejscu, bez dobrego wyjścia.

Mam wrażenie, że znowu zaufałam za bardzo — i teraz płacę za to cenę.

No i powiedz, co ja mam teraz robić? Chce mi się krzyczeć: to nie tak. To wcale nie jest tak, jak to wygląda. Jakie to wszystko jest niesprawiedliwe… Tak bardzo mi jest źle. Chce mi się płakać.”

Cisza, odpuszczenie i zaufanie do siebie w trudnej sytuacji

Odpowiedź redakcji „NowaJa” 🙂

To na pewno trudna dla Ciebie sytuacja. Masz poczucie, że zostałaś potraktowana niesprawiedliwie. Że wszystkie znaki na niebie i ziemi przemawiają za tym, że to Twoja wina. Że to Ty jesteś tą osobą, na której nie można polegać. Może nawet nie chcieć współpracować. Być może obawiasz się o swoje dobre imię.

Być może usłyszałaś wiele niemiłych słów godzących w Ciebie. Ktoś może Cię ocenił nie wysłuchawszy nawet faktów. To boli. Czujesz, że ktoś potraktował Cię niesprawiedliwie. Rozumiem, jak możesz się czuć. 

Ale wiesz co? Czasami największą siłą jest cisza. A troską o siebie — nie robienie nic. Wiem, że to może być bardzo trudne. Przecież chce się płakać, krzyczeć. Wyjaśniać, przekonywać.

Pozwól, że zapytam wprost: „Po co?” 

Popatrz proszę: nie mamy wpływu na to, co ludzie o nas myślą. Nie mamy wpływu na narrację, scenografię i role w teatrze, w którym się znaleźliśmy. 

Ale mamy wpływ, jak odbieramy daną sytuację. Czy „żyjemy” daną sytuacją? Czy emocje, jakie pojawiają się – zarządzają nami i przejmują kontrolę czy to my przejmujemy stery?

Proponuję – zatrzymaj się na chwilę. Wsłuchaj się w siebie i odpowiedz sobie na pytania:

• czy to naprawdę jest moje?
• czy właśnie w takie relacje, sytuacje i działania chcę inwestować swoją energię?
• czego ja w tym momencie najbardziej potrzebuję?
• czy na pewno chcę się tłumaczyć? Ale po co? I z czego?

Jak zaufać sobie, gdy tracisz kontrolę nad sytuacją?

Jeżeli masz poczucie, że ze swojej strony zrobiłaś wszystko, co było w Twojej mocy i przyjmiesz i zaakceptujesz, że na pewne sytuacje nie masz po prostu wpływu to…

…po prostu odpuść. Odpuść potrzebę kontrolowania przebiegu zdarzeń. Odpuść chęć tłumaczenia się i działania „na siłę”. 

Za to zaopiekuj się sobą. Zadbaj o siebie i swoją energię. Oddychaj spokojnie. Zrób coś dla siebie.

Zespół Raz Dwa Trzy śpiewa „Trudno nie wierzyć w nic” – no trudno nie wierzyć w nic…

Zaufaj. To na czym skupiasz myśli – przyciągasz. Uwierz, że okoliczności ułożą się na Twoją korzyść.

Tak, jak w Biblii „Błogosławieni, którzy nie widzieli a uwierzyli” – uwierz i puść.

I na koniec fragment mojego posta, którego opublikowałam ponad rok temu, kiedy było mi naprawdę bardzo źle.

„Nie poddawaj się mimo że dzisiaj nie możesz znaleźć klucza do tych właściwych drzwi. 

Ten klucz znajdziesz. 

Bo to że nie jest tak, jak myślałaś, ze będzie nie znaczy, że będzie źle. Że tak już będzie zawsze.”

Link do pełnej treści: https://www.linkedin.com/posts/martacudakiewicz_nie-poddawaj-si%C4%99-mimo-%C5%BCe-dzisiaj-jest-ci-activity-7255259159019839489-lY1u?utm_source=share&utm_medium=member_desktop&rcm=ACoAACeyX2oBWHBIOfQijnKgmfvScRAQNNoE8Qs

Jak zaufać sobie mimo braku odpowiedzi i poczucia chaosu wokół?

Jeśli stoisz w miejscu, masz wrażenie zagubienia lub wewnętrznego napięcia, zapraszam na sesje mentoringowe, które prowadzę. To przestrzeń na odzyskanie klarowności, kontaktu ze sobą i świadome decyzje.

Artykuł Jak zaufać sobie i życiu mimo braku odpowiedzi i poczucia chaosu? pochodzi z serwisu Nowa Ja - Coaching i Mentoring dla Managerów w procesie zmiany..

Kiedy piec zaczyna “pikać” dokładasz paliwa. I tak dalej kręci się kabarecik. Do pewnego czasu. Kiedy nie został usunięty popiół a jedynie dolane paliwo to on zaczyna mieć problemy z działaniem pełną parą. Trochę popracuje, aby następnie znowu się wyłączyć.

Dom się wychładza, woda jest zimna.

“Jak często pani opróżnia popiół? Czyści piec?” – takie pytanie zadał mi pan, który robił przegląd mojego pieca.

No właśnie…kiedy robiliśmy sobie ostatnio “przegląd”? Ale czego?

• stanu zdrowia,
• relacji,
• wartości?
• Inne (…)

Scenka, jaka do mnie wraca – z życia wzięta. U mnie w domu. 

Jest problem z włączeniem pieca. Usuwamy popiół i podejmujemy kolejną próbę. Tym razem sukces. Ale na ciepłą wodę to trzeba niestety zaczekać. Kilka razy sprawdzanie strumienia wody – cały czas zimna.

I ta jedna powracaja myśl – przecież ja chciałem się jedynie wykąpać.

Niby nic. Rutyna dnia codziennego, a jednak – jak się zdaje – coś co – myślimy – że jest oczywiścte, w istocie okazuje się zgoła inne.

Fryderyk Karzełek w swojej książce “Heksagon szczęścia” mówi, iż „Szczęście to balans w sześciu obszarach życia – zaniedbując jeden, tracisz stabilność całego heksagonu.” A mowa o:

1. Zdrowie – ciało i umysł w dobrej kondycji
2. Relacje – bliskie i wspierające kontakty
3. Praca / pasja – coś, co daje poczucie sensu
4. Rozwój osobisty – nauka, nowe umiejętności, kreatywność
5. Finanse / bezpieczeństwo – stabilność materialna i spokój
6. Czas dla siebie / przyjemności – odpoczynek i radość z życia

Można by jeszcze przytoczyć myśl zaczerpnięta z książki „Sztuka szczęścia Poradnik życia” Jego Świątobliwość Dalajlama Howard C. Cutler, że „Szczęście zależy bardziej od stanu umysłu niż warunków zewnętrznych”.

Można by zadać pytanie: czym jest dla Ciebie szczęście? Czy jesteś szczęśliwa/y czy tylko bywasz?

A może trzeba sobie dać najpierw alibi a potem zgodę na szczęście?

Można postawić więcej pytań. Można też gdybać, co by było gdyby…

Fakt jest faktem – nikt Ci recepty na szczęscie nie da. Nikt również poza Tobą nie wprowadzi więcej równowagi do Twojej codzienności. 

Bo ważna jest Twoja gotowość, Twoja decyzja. Twoja zgoda na szczęście.

Zmiana zaczyna się wtedy, kiedy przestajemy uciekać od siebie.

Jeśli czujesz, że nadszedł Twój czas, dołącz do mojego mentoringu transformacyjnego i odkryj, jak może wyglądać życie na Twoich własnych warunkach.

To nie będzie szybka droga. 

To będzie Twoja droga pełna odwagi i odkryć.

Artykuł Odcinkek 7: „Serce każdego domu.” pochodzi z serwisu Nowa Ja - Coaching i Mentoring dla Managerów w procesie zmiany..