Poczucie chaosu, bezradności i niesprawiedliwości — gdy inni wydają werdykt
Droga Redakcjo 🙂
Nie wiem, co robić. Płakać mi się po prostu chce. Wiesz, jak to wszystko z boku wygląda? Nawet nie chcę myśleć, co oni sobie teraz o mnie myślą? Wiem doskonale – że jestem po prostu niesłowna, nieprofesjonalna, nie można na mnie polegać.
I wiesz co jest najgorsze? Co bym nie powiedziała, to ludzie i tak „wydali werdykt”. Oni wiedzą swoje. Oceniają po pozorach. Wygląda na to, że jestem niesumienna. Nie da się ze mną pracować. Że jestem konfliktowa. Wszystko się wysypało. Naprawdę chciałam dobrze, a wyszło jak zawsze.
A miałam nie być już naiwna. Już miałam tak łatwo nie ufać. I znowu to samo. Jakbym powtarzała ten sam schemat?
Wiesz co myślę? – że nie opłaca się być dobrą. Dobro wcale nie wraca. Dostajesz po prostu po d… A ktoś inny w „pięknym stylu” robi sobie PR Twoim kosztem. A Ty nie możesz zrobić nic. Po prostu.
Czuję się kompletnie bezradna. Jakbym znów utknęła w tym samym miejscu, bez dobrego wyjścia.
Mam wrażenie, że znowu zaufałam za bardzo — i teraz płacę za to cenę.
No i powiedz, co ja mam teraz robić? Chce mi się krzyczeć: to nie tak. To wcale nie jest tak, jak to wygląda. Jakie to wszystko jest niesprawiedliwe… Tak bardzo mi jest źle. Chce mi się płakać.”
Cisza, odpuszczenie i zaufanie do siebie w trudnej sytuacji
Odpowiedź redakcji „NowaJa” 🙂
To na pewno trudna dla Ciebie sytuacja. Masz poczucie, że zostałaś potraktowana niesprawiedliwie. Że wszystkie znaki na niebie i ziemi przemawiają za tym, że to Twoja wina. Że to Ty jesteś tą osobą, na której nie można polegać. Może nawet nie chcieć współpracować. Być może obawiasz się o swoje dobre imię.
Być może usłyszałaś wiele niemiłych słów godzących w Ciebie. Ktoś może Cię ocenił nie wysłuchawszy nawet faktów. To boli. Czujesz, że ktoś potraktował Cię niesprawiedliwie. Rozumiem, jak możesz się czuć.
Ale wiesz co? Czasami największą siłą jest cisza. A troską o siebie — nie robienie nic. Wiem, że to może być bardzo trudne. Przecież chce się płakać, krzyczeć. Wyjaśniać, przekonywać.
Pozwól, że zapytam wprost: „Po co?”
Popatrz proszę: nie mamy wpływu na to, co ludzie o nas myślą. Nie mamy wpływu na narrację, scenografię i role w teatrze, w którym się znaleźliśmy.
Ale mamy wpływ, jak odbieramy daną sytuację. Czy „żyjemy” daną sytuacją? Czy emocje, jakie pojawiają się – zarządzają nami i przejmują kontrolę czy to my przejmujemy stery?
Proponuję – zatrzymaj się na chwilę. Wsłuchaj się w siebie i odpowiedz sobie na pytania:
- czy to naprawdę jest moje?
- czy właśnie w takie relacje, sytuacje i działania chcę inwestować swoją energię?
- czego ja w tym momencie najbardziej potrzebuję?
- czy na pewno chcę się tłumaczyć? Ale po co? I z czego?
Jak zaufać sobie, gdy tracisz kontrolę nad sytuacją?
Jeżeli masz poczucie, że ze swojej strony zrobiłaś wszystko, co było w Twojej mocy i przyjmiesz i zaakceptujesz, że na pewne sytuacje nie masz po prostu wpływu to…
…po prostu odpuść. Odpuść potrzebę kontrolowania przebiegu zdarzeń. Odpuść chęć tłumaczenia się i działania „na siłę”.
Za to zaopiekuj się sobą. Zadbaj o siebie i swoją energię. Oddychaj spokojnie. Zrób coś dla siebie.
Zespół Raz Dwa Trzy śpiewa „Trudno nie wierzyć w nic” – no trudno nie wierzyć w nic…
Zaufaj. To na czym skupiasz myśli – przyciągasz. Uwierz, że okoliczności ułożą się na Twoją korzyść.
Tak, jak w Biblii „Błogosławieni, którzy nie widzieli a uwierzyli” – uwierz i puść.
I na koniec fragment mojego posta, którego opublikowałam ponad rok temu, kiedy było mi naprawdę bardzo źle.
„Nie poddawaj się mimo że dzisiaj nie możesz znaleźć klucza do tych właściwych drzwi.
Ten klucz znajdziesz.
Bo to że nie jest tak, jak myślałaś, ze będzie nie znaczy, że będzie źle. Że tak już będzie zawsze.”
Jak zaufać sobie mimo braku odpowiedzi i poczucia chaosu wokół?
Jeśli stoisz w miejscu, masz wrażenie zagubienia lub wewnętrznego napięcia, zapraszam na sesje mentoringowe, które prowadzę. To przestrzeń na odzyskanie klarowności, kontaktu ze sobą i świadome decyzje.