To “nie rozumiem” ciągle dżwięczało mi w głowie. Było niewygodne, zmuszało do refleksji. Do zatrzymania się i zadania sobie samej pytania: Dlaczego?

Bo nie byłam gotowa. 

Bo nie czułam, że naprawdę mi się uda. Specjalnie używam zwrotu “uda się” – bo nie wierzyłam, że to zrobię. 

Że to jest ten czas mimo że serce się wyrywało. Że wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały to jest ten moment – to ja sama sabotowałam wszystko. 

Z jednej strony przekraczałam swoje granice, szłam do przodu. 

Jestem wystarczająca. Niczego nie muszę udowadniać. Należy mi się – jak to trudno powiedzieć…

Bałam się i robiłam a z drugiej strony cały czas nie dawałam jasnego komunikatu: Jestem gotowa! Należy mi się. Po prostu należy mi się. Bez żadnych warunków, bez spełnienia określonych wymagań, przejścia kolejnych testów – już sama nie wiem jakich, ale tak po prostu NALEŻY MI SIĘ!!!!!

I sama przed sobą musiałan – tak musiałam – przyznać, że sama uległam Syndromowi Oszusta. Że sama w seibie zwątpiłam, że jak cel był już blisko to wycofywałam się w ostatniej chwili. 

Byłam przygotowana od samego początku. Byłam odważna – chwilami nawet za bardzo. W budowaniu tej odwagi towarzyszyłam innym. Spod moich skrzydeł odleciało wiele mentee, którzy czując wiatr w żagle wypłynęli na pełny ocean. Podziwiam Ich. Kibicuję IM. Jestem szczęśliwa i zaszczycona, że miałam swoją małą cegiełkę w Ich drodze.

Piękno drogi. 

Przygotowując ten artykuł wróciłam wspomnieniami do poprzedniego roku. Był inny niż wszystkie do tej pory. Pod każdym względem: decyzji, doświadczeń, projektów, relacji. Ale przede wszystkim tego, jak Ja sama się zmieniłam.

11 miesięcy temu opublikowałam posta na Linkedln, który zaczyna si tak: 

“Zapytałam lekko zdziwiona znajomą „Jaki jest powód, iż czytasz zakończenie kryminału mniej więcej po połowie przeczytanej książki ❓ ”

I otrzymałam odpowiedź: „Jak już poznam bohaterów i rozwija się „akcja” lubię sprawdzić, czy moje przypuszczenia co do zakończenia się potwierdzają. Jak już zaspokoję ciekawość mogę dalej czytać spokojnie.” “

Dalej w treści napisałam:

“Ten zwyczaj czytania kryminału przez znajomą stał się dla mnie inspiracją do refleksji nad:

– potrzebą natychmiastowych i wymiernych efektów włożonej pracy i wysiłków;

– zapewnieniem, iż podejmowane działania będą zgodnie z przyjętymi założeniami;

– efekt finalny będzie dokładnie taki, jak sobie wyobraziliśmy;

– czy bardziej skupiamy się nad efektem końcowym czy czerpiemy radość z samej drogi do osiągnięcia celu. 

Uzmysłowiłam sobie, jaką drogę przebyłam w ciagu roku – szczególnie jeżeli chodzi o przekonania. Zadaniowość, osiąganie celu za celem zamieniłam na radość z samej drogi, ze zbierania doświadczeń. Ale to był wstęp do pelnego zaufania sobie i życiu i otwarcie się na inne rozwiązania, na inne możliwości niż ja sama mogę sobie wyobrazić. 

Puść. Odpuść.

To zaufanie oznaczało puszczenie kontoli, wyniku a totalne otwarcie się na niespodzianki, jakie oferuje mi życie. To praca z cieniem, aby uwierzyć, że życie może być dobre. Że nie muszę się ciągle ze wszystkim forsować, udowadaniać. Że nie muszę wszędzie udowodniać swojej wartosci. 

Że ja naprawdę nic nie muszę. Naprawdę. 

Że najważniejsza jestem ja i moja energia. Że moja autentyczność, prawda i wartości są moją tarczą. Że moja wiara, że KTOŚ mnie prowadzi obroni mnie. Mówi się, że jak trwoga to do Boga. Zespół Raz Dwa Trzy śpiewał “Trudno nie wierzyć w nic”. Przykładów można by mnożyć. 

Wiara w siebie. 

Ważne jest to, w co wierzysz Ty. Bo jak Ty w siebie nie wierzysz – a nawet jezeli ktoś inny w Ciebie wierzy – to bez Twojej gotowości nic się nie wydarzy. To nie jest tylko powiedzenie: jestem gotowa. To niezachwiana wiara w to co mówisz. To wyeliminowanie lęku na poziomie podświadomosci. 

“Wszystko, czego potrzebujesz jest w Tobie.

Odkryj toi ciesz się życiem” – Madonna

ja Ci w tym pomogę.

To motto mojej marki. To nie przypadek, że właśnie takie motto wybrałam. I to też nie przypadek, że go nie zmieniłam mimo że otrzymywałam różne sugestie – że zbyw prost, że za długa, że tekst sie rozmywa. 

Nad przejrzystością zawsze można popracować – zmienić wielkosc liter, wybrac inny kolor. To są juz ozdobniki w moim odzuciu. 

Najważniejsze jest to, co Ty czujesz. W co Ty wierzysz. I najważniejsze pytanie, które warto zadawać sobie: czy ja naprawdę w siebie wierzę? Czy wierzę, że mam w sobie wszystko, co ważne, aby naprawdę wyjść na scenę swojego życia? Że już dość przygotowań, dość prób generalnych i ćwiczenia przed lustrem tekstu. Dość!!!!!

Przekonania – to one nas blokują. Nie pozwalają pójść naprzód. Perspektywa.

Stwierdzenie dotyczące odpowiedniej perspektywy było bardzo często używane w moich komentarzach, jakie zostawiałam pod postami innych na LinkedIn w poprzednim roku. 

Dlaczego?

Uważam, że odbiór rzeczywistości, drugiego człowieka, danej sytuacji zależy w dużej mierze od naszych własnych przekonań, wartości, perspektywy.

Każda sytuacja ma dwie strony medalu. Nie ma jednej odpowiedzi – tak lub nie. Prawda czy fałsz. 

Można gdybać, rozkładać na czynniki pierwsze, mówić: to zależy. Można dywagować – stawiać tezy, posiłkować się stereotypami itd. 

Pracując nad sobą, nad przekonaniami, lękami i ograniczeniami podnosiłam swoje wibracje – bo życie pełne szczęścia i obfitości nie przyjdzie, kiedy działamy z poczucia braku, niepewności, poczucia bycia niewystarczającym. Kiedy zazdrościmy, porównujemy się z innymi czy martwimy.

Obfitość – to stan umysłu nie portfela. 

Obfitość przychodzi, kiedy czujesz spokój. Kiedy jesteś pewien swojej wartości i nie potrzebujesz przeglądać się w oczach innych. Nie porównywać się a żyć w zgodzie ze sobą. 

Dzięki temu krok po kroku stawałam się osobą, którą zawsze chciałam być. Przestałam czekać na odpowiedni czas. Zanim będę zauważona i doceniona zaczęłam działać sama na swoich własnych zasadach.

„Szczęście zależy bardziej od stanu umysłu niż warunków zewnętrznych” – to myśl zaczerpnięta z książki „Sztuka szczęścia Poradnik życia” Jego Świątobliwość Dalajlama Howard C. Cutler stała się również moją myślą przewodnią.

To, na czym skupiasz uwagę – przyciągasz. Ja skupiam swoje myśli na pięknych rzeczach. I takie też do mnie coraz częściej przychodzą.

P.S. Gdy skończyłam pisać ten tekst – miałam godzinę, aby się przygotować do wyjazdu. Rano otrzymałam telefon i pytanie, czy chcę iść na koncert Alphavile. No pewnie że chciałam. 

Okazało się, że koncert nie jest w Warszawie a w Gliwicach 🙂 A była godzina 11:28 – a ja mieszkam w Grodzisku Mazowieckim.

Szybkie sprawdzenie rozkładu pociągów. Kupno biletu, spakowanie się i ahoj przygodo!!!

Koncert Alpahvile, loża VIP. 4-gwiazdkowy hotel. I wśród tych ludzi, którzy siedzą w tej loży – ja – Marta Cudakiewicz.

Jesteś gotowa/y powiedzieć życiu TAK?

Kiedy naprawdę powiesz życiu TAK wszechświat organizuje wydarzenia, o których nawet nam się nie śniło. Wtedy wychodzisz na główną scenę – swojego życia. Reflektory są skierowane na Ciebie, a Ty jesteś gotowa błyszczeć, lśnić.

Ja sobie zgodę na to, aby błyszczeć dałam. Osiągnęłam coś – co przez lata wydawało mi się nierealne – wolność myśli, wyboru, sposobu stylu życia. 

Punktem wyjścia było zaufanie do siebie i do życia. Puszczenie kontroli i pozwolenie, aby prowadziło. Bez presji, a naturalnie.

I swoje życie zmieniłam nie mając kompletnie planu B. Zmieniłam je w momencie, kiedy podjęłam decyzję, że chcę być tą osobą, którą zawsze chciałam być. 

“Trudno nie wierzyć w nic” jak śpiewa zespół “Raz dwa trzy.”

Miałam jednak mocną i niezachwianą wiarę w siebie i w to, że nie jestem sama. Że wszechwiat, Bóg mnie prowadzi. Że ufając procesowi płynę z prądem a nie pod prąd mimo że chwilami wydawało się, że jestem w samym środku niejednego sztormu. 

Dekoracje wokół mnie się zmieniały. Chwilami czułam się jak na dworcu obserwując jak drzwiami obrotowymi wchodzą i wychodzą z mojego życia ludzie Bo w tym czasie odrabiałam lekcje kto jest tak naprawdę ze mną a kto… no cóż…

Ostatecznie zostają w nim jedynie Ci, ktorzy we mnie wierzyli niezależnie od okoliczności. 

Ja swoje życie zmieniłam. Odważyłam się zrezygnować z dobrze płatnej pracy, prestiżu stanowiska i zostać bez stabilizacji finansowej, by z wiarą w sercu odnaleźć siebie. Ani przez moment nie zostalam bez pieniędzy. A wręcz przeciwnie. Pieniądze płyną do mnie z różnych źródeł. Pojawiają się piękne, wartościowe projekty, ludzie którzy mają takie same wartości, taką samą energię.

To co się dzieje wykracza poza moją wyobraźnię. Dzieje się tak dlatego, że uwierzyłam. Że dałam sobie szansę. Że nie przepuściłam kolejnego pociągu mówiąc może kiedyś.

W czasie spotkań networkingowych nie zaczynam od tego, czym się zajmuję tylko od tego, że jestem szczęśliwą kobietą. Wreszcie jestem szczęśliwa.

Zapraszam do śledzenia mojego profilu na Linkedln: www.linkedin.com/in/martacudakiewicz

Zapraszam do czytania bloga. 

Ale przede wszystkim zapraszam do programu mentoringowego “Nie jestem bogata, ale żyję jak milionerka” – bo szczęście, radość z życia, obfitość to stan umysłu a nie portfela.

Zdjęcie: Pixabay

P.S. Informacyjnie – pierwotny tytuł cyklu Cykl: ”Nie jestem bogata, ale żyję jak milionerka.” został zmieniony. Dlaczego? Nie jestem ekspertem od prawa autorskiego, ale nieznajomość prawa nie zwalnia z jego stosowania – fajny tytuł fajnym tytułem, ale intencją jest być correct w tym zakresie. 🙂

P.S.2 Nowy tytuł serii „zaproponował” mi ChatGPT. W tym przypadku nie mogłam się z nim nie zgodzić. 🙂

Artykuł Cykl:”Jak milionerka bez milionów.” Odcinek 3: “Nie rozumiem, dlaczego jeszcze tego nie zrobiłaś? Od pół roku. A przecież masz łatwość pisania.” pochodzi z serwisu Nowa Ja - Coaching i Mentoring dla Managerów w procesie zmiany..

Dlaczego „inwestycje” w siebie i we własną działalność gospodarczą były moim największym wyzwaniem?

Gdy podjęłam decyzję o założeniu działalności przy jednoczesnym zatrudnieniu na etacie zmierzyłam się z kolejnym wyzwaniem: “inwestycje”.

Dlaczego o tym piszę?

Dlatego, że paradoksalnie najwięcej „inwestycji” w kolejny rozwój , szkoleń i warsztatów podnoszących kwalifikacje przeszłam w czasie, gdy tych funduszy nie miałam.

A nie w czasach – jak ja to nazywam – “miałam wszystko, a nie miałam nic”.

Zbierałam doświadczenia – jak wygląda rynek, jakie jest podejście do drugiego człowieka – gdy tych pieniędzy nie ma. Nie ma od ręki – a w perspektywie, w transzach.

Lekcja proszenia o pomoc i zaufania do ludzi.

Proszenie o pomoc i komunikat wprost – jak wygląda moja sytuacja finansowa to jedno z największych wyzwań, jakim stawiłam czoła. Przyznanie, że nie mam środków finansowych i czy w tej sytuacji mogę liczyć na ich pomoc. Na wsparcie z ich strony.

Nie musieli mi pomagać. Nie znali mnie – oprócz tego, że wiedzieli, “gdzie mnie szukać” – na Linkedln.

Niektóre drzwi zamykały się przede mną, gdy mówiłam o odroczonym terminie płatności lub ratach.

Inni chcąc mi pomóc oferowali rozwiązania pozwalające mi na zapłacenie za usługi w odroczonym czasie. 

Niektórzy wystawili FV w niższych kwotach niz wynikałoby to z godzin poświęconych na moją osobę i moją działalność gospodarczą. A ani przez chwilę nie poczułam się klientem “niższej” kategorii. Wręcz przeciwnie. Klientem VIP.

Z perspektywy czasu wiem, że wiele z tych „inwestycji” nie było niezbędnych i koniecznych– jak mi się wtedy wydawało. Dzisiaj inaczej zarządziłabym moimi finansami. W niektóre „inwestycje” – w ogole bym nie weszła.

Ale nie uważam, żeby był to czas stracony – wiele się nauczyłam i wiele się dowiedziałam o ludziach. O sobie również.

Wdzięczność za ludzi, którzy stanęli na mojej drodze.

Niewątpliwie była to bardzo trudna lekcja związana z proszeniem o pomoc, przekraczaniem swoich barier, przekonań, lęku przed oceną. 

Jakby nie było – wprost mówiłam, że nie mam pieniędzy. A mimo wszystko większość z osób obdarzyła mnie zaufaniem. Pomogła. Wskazała kierunek.

To jest po prostu niesamowite ilu wspaniałych i dobrych ludzi spotkałam wtedy na mojej drodze. W dużej mierze dzięki Ich wsparciu jestem tu gdzie jestem. Otworzyły się przede mną drzwi, które długi czas były zamknięte.

Spełniałam swoje marzenie, które odkładałam…16 lat. Ze strachu? Z poczucia, że sobie nie poradzę?

Nie – z poczucia, iż nie mam wystarczających środków finansowych, aby zacząć.

A kiedy zaczęłam – to tak naprawdę nie miałam odłożonych funduszy na ten cel. Wszelki kwestie pokrywałam ze środków bieżących nieustannie martwiąc się, czy mi starczy.

Podsumowując:

Najpierw był brak – przede wszystkim pieniędzy. 

Z czasem przyszło poczucie, że można oddychać trochę swobodniej.

Na mojej drodze spotkałam wielu dobrych i życzliwych osób.

Świat pełen jest niewidocznej obfitości, a zaufanie do siebie pozwala przyjmować każdy dzień jak dar, który zawsze ma w sobie coś pięknego.

To, czego nauczył mnie ostatni rok to teo, że zmiana zaczyna się wtedy, kiedy przestajemy uciekać od siebie.

Jeśli czujesz, że nadszedł Twój czas, dołącz do mojego mentoringu transformacyjnego i odkryj, jak może wyglądać życie na Twoich własnych warunkach.

To nie będzie szybka droga. 

To będzie Twoja droga pełna odwagi i odkryć.

P.S. Informacyjnie – pierwotny tytuł cyklu Cykl: ”Nie jestem bogata, ale żyję jak milionerka.” został zmieniony. Dlaczego? Nie jestem ekspertem od prawa autorskiego, ale nieznajomość prawa nie zwalnia z jego stosowania – fajny tytuł fajnym tytułem, ale intencją jest być correct w tym zakresie. 🙂

P.S.2 Nowy tytuł serii „zaproponował” mi ChatGPT. W tym przypadku nie mogłam się z nim nie zgodzić. 🙂

Artykuł Cykl: „Jak milionerka bez milionów.” Odcinek 2: “Od poczucia braku do odwagi: moja droga do rozpoczęcia własnej działalności gospodarczej.” pochodzi z serwisu Nowa Ja - Coaching i Mentoring dla Managerów w procesie zmiany..

Jeszcze rok temu popłakałabym się strapiona. Ok – wpłynęłaby wypłata z pracy na etacie 🙂 Ale już nie wpłynęła, bo zrezygnowałam z pracy na etacie.

Ale tak czy inaczej nerwowo patrzyłabym na rachunek bankowy, czy przelew już przyszedł. Wpadałabym w lekką panikę, gdyby przelew nie został zaksięgowany w pierwszej transzy i przed 8:00 rano nie miałabym pieniędzy (miałam taki sam bank jak ówczesny pracodawca). 

W głowie już wydawałabym pieniądze, których jeszcze fizycznie nie było i przeliczała, czy na pewno na wszystko mi starczy. A jeszcze nie wpłynęły. 

Wcześniej patrząc na stan pelletu – że zostało mi worków na około 2 tygodnie – załamałabym ręce. Wręcz popłakałabym się – że znowu nie starczyło i że przede mną pilny nowy wydatek. 

A gdy w jednym momencie popsułby mi się samochód, pralka i suszarka – to wyrywałabym sobie włosy z głowy i myślała – znowu mi nie starczy.

Ile bym nie zarabiała – to było za mało. Gdyby do tego doszły jeszcze awarie sprzętów domowych to one dodatkowo nadwyrężałyby domowy budżet.

Miałam dobrą pensję a mimo to to ciągle odczuwałam brak pieniędzy. To nie wynikało z “szastania” nimi na prawo i na lewo. Nie – po prostu wydatków przerastały przychody. I praktycznie każdy miesiąc kończyłam na minusie. I każdy kolejny miesiąc zaczynałam od “pokrycia” swojego własnego debetu i koło się zamykało.

Kiedy wreszcie przyjdzie dzień, kiedy nie zakończę miesiąca na minusie? Ta myśl mnie frustrowała. Powodowała dyskomfort. Ciągły niepokój, przeliczanie pieniędzy. W ostateczności pożyczanie.To zawsze mnie krępowało – przyznanie – nie mam. Proszenie o pomoc i liczenie się z różną oceną innych. 

Z perspetkywy czasu – to wiem, że żyłam w energii braku. 

Bo pieniądze to energia. A energia przyciąga energię. Nie przyciągnę pieniędzy, kiedy działam na niskich wibracjach energetycznych mimo mojego optymistycznego podejścia. Czyli pieniądze “nie przyjdą” do mnie, jeżeli ja się ciagle o nie martwię, czekam na nie. 

Wniosek był prosty – zaczynam pracować nad sobą pod kątem zmiany wibracji. Zmiana energii z braku na obfitość.

Gotowość była – śmieję się, że nie było wyboru – potrzebowałam kasy i to szybko. Na wczoraj. Nie na jutro. Plan działania przygotowałam. Nie miał nazwy. Ale często śpiewałam fragment:

“I’m not rich but I live like a millionaireYou know I live like a millionaireYou know I live like I ain’t got to careIn the world, but I doI care about me and youI care about me and youI care about god and rum”

z piosenki “I am Not Rich” King’s Son.

Krok po kroku wdrażałam go w życie. W bardzo krótkim czasie zamiast kończenia miesiąca na minusie i stresie, że znowu mi nie starczy – zaczęłam kończyć miesiąc na “zero” – to był pierwszy krok do przyciągnięcia “kasy”.

Zanim w kolejnych odcinkach opowiem, co tak naprawdę odwróciło moje ograniczające przekonania i pozwoliło wyjść z energii braku i zacząć żyć w energię obfitości to powiem, że to była fascynująe doświadczenie. 

Praca nad energią, aby wreszcie nie martwić się o pieniądze i przestać ciągle o nich myśleć. Zamiast tego, po prostu cieszyć się życiem. 

Ostatnie 3 miesiące 2025 to była istna petarda porównując je w 3 poprzednimi – kiedy to zaczynałam w energii braku – byłam w “stanie przejściowym” między brakiem a obfitością – by finiszować obfitością.

Każdy ma inna definicję tego samego. Dla mnie to co się działo przede wszystkim od pażdziernika do grudnia to było mistrzostwo świata. Tak – to było moje własne mistrzostwo – zmieniłam przekonania, zmieniłam energię, wyeliminowałam brak. 

I mimo, że zaczęłam rok saldem 1 399,00 PLN – co może nie jest spektakularnym osiągnięciem – kiedyś był czas, że miałam “dużo zer” na koncie, a był też czas, kiedy “minus” też był “imponujący” – to szczerze – w ogóle się nie martwię o swój stan konta. Jak to mówię “transfery” do mnie idą. 

Założenie było takie, że wpływy mają przychodzić z różnych źródeł i mam mieć płynność finansową. No to mam. Pieniądze wpływają i wypływają. Nie ma przestojów, blokad. Po prostu przepływ.

Energia przyciąga energię. Na czym skupiasz uwagę to przyciągasz. A pieniądze to energia.

To, czego nauczył mnie ostatni rok to teo, że zmiana zaczyna się wtedy, kiedy przestajemy uciekać od siebie.

Jeśli czujesz, że nadszedł Twój czas, dołącz do mojego mentoringu transformacyjnego i odkryj, jak może wyglądać życie na Twoich własnych warunkach.

To nie będzie szybka droga. 

To będzie Twoja droga pełna odwagi i odkryć.

Fot.: Pixabay

P.S. Informacyjnie – pierwotny tytuł cyklu Cykl: ”Nie jestem bogata, ale żyję jak milionerka.” został zmieniony. Dlaczego? Nie jestem ekspertem od prawa autorskiego, ale nieznajomość prawa nie zwalnia z jego stosowania – fajny tytuł fajnym tytułem, ale intencją jest być correct w tym zakresie. 🙂

P.S.2 Nowy tytuł serii „zaproponował” mi ChatGPT. W tym przypadku nie mogłam się z nim nie zgodzić. 🙂

Artykuł Cykl: „Jak milionerka bez milionów” Odcinek 1: „Od braku do obfitości – mental” pochodzi z serwisu Nowa Ja - Coaching i Mentoring dla Managerów w procesie zmiany..

Piszę to podsumowanie, aby nazwać zmiany, które już się wydarzyły.Pierwszy raz od dawna robię własne podsumowanie, bo w tym roku:

I. W kwestii rozwoju osobistego i duchowego:

1. Mimo że od wielu lat intensywnie pracowałam nad sobą i swoim rozwojem osobistym to tak naprawdę w dużej mierze był to rozwój duchowy. Uświadomiłam sobie, jak wiele rzeczy mam jeszcze do przepracowania i zamknięcia. 
2. Pracowałam nad swoją odpornością psychiczną, ze swoim cieniem. Nad stawianiem granic, relacjami,. Uwolniałam się od oceny własnej wobec innych. Wyostrzyła się moja intuicja, która jeszcze mocniej wyznaczała kierunek działań. Uczyłam się ufać sobie w drodze do celu.
3. To była też nauka oddania kontroli i puszczenia, odpuszczenia. Pracowałam, aby odważnie iść do przodu i zmieniałam ograniczające przekonania.

II. W kwestii pracy i projektów zawodowych:

1. Zaczęłam regularnie pisać posty w social mediach – coś, co wcześniej było tylko hobby, stało się codziennością. Napisałam artykuł do magazynu i zaczęłam prowadziłam bloga na stronie internetowej. Piszę też posty dla klientów, wspierając ich w budowaniu marek personalnych.
2. Utworzyłam profil na TikTok i Instagramie.
3. Nagrałam video w stroju Superbohaterki.
4. Byłam ponad 5 razy nad morzem – w tym w mojej kochanej Gdyni.
5. W ciągu 1,5 dnia Przejechałam Polskę z południa na północ. 
6. Wzięłam udział jako mentorka w programie mentoringowym. Za chwilę zaczynam kolejny program.
7. Wzięłamudział w nagraniu w radio, gdzie rozmawiałam z innymi ekspertami o jawności wynagrodzeń.
8. Wystąpiłam w podcaście poruszającym temat pewności siebie.
9. Zaczęłam współtworzyć podcast dla innych kobiet, w ktorym rozmawiamy o równowadze między życiem osobistym a zawodowym.
10. Zaczęłam kręcić filmiki.
11. Zrezygnowałam z pracy na etacie i tym samym zaczęłam spełniać swoje marzenia.

III. Życie prywatne i relacje:

1. Wróciłam do własnego domu po 1,5 roku nie mieszkania w nim. Stawiłam twarz życiu, którego wcześniej unikałam. Wróciłam do „bałaganu” – w przenośni i dosłownie – by uporządkować nagromadzone przez lata emocje i niewypowiedziane słowa. Wyrzucić, oddać to, co nie jest moje, i zrobić przestrzeń na coś zupełnie nowego.
2. Zrobiłam zakupy do domu przewyższający mój budżet – aby kupić dodatki do domu, tak aby nadać mu nowy klimat. Mój klimat.
3. Kupiłam sobie dziecinną pościel w księżniczki – może to dziecinne, ale dla mnie ważne.
4. Kupiłam sobie złotą suknię – przechadzałam się w niej po parku. Nakręciłam w niej filmik, jak odbieram Oskara za Osobowość Roku. Założyłam ją również na rozdanie nagród dziennikarskich i przechadzałam się w niej po plaży. 
5. Po raz pierwszy mam bardzo dużo osobistych zdjęć – na których ja jestem bohaterką. Zamieszczam je w social mediach i spojrzałam na siebie zupełnie inaczej. 
6. Pierwszy raz wybrałam z moją 15-letnia córką do kawiarni już nie na gorącą czekoladę, ale na kawę.
7. Nigdy nie spodziewałam się, że będę miała w domu koty. A teraz mam dwa. 
8. Zrezygnowałam z wielu relacji, które – w moim odczuciu – były dla mnie toksyczne. W ten sposób wybrałam tak naprawdę siebie.
9. W ciągu ostatnich 3 tygodni byłam 3 razy w podróży, gdzie pracowałam i relaksowałam się – tak jak zawsze chciałam.
10. Zgodziłam sie nocować w hotelu, aby mój syn mógł zrobić imprezę w domu. Nie miałam nic przeciwko. Wróciłam następnego dnia.

W drodze powrotnej miałam takie poczucie, że jestem już bardzo zmęczona. Ale to nie było zmęczenie podróżami – tylko wszystkim tym, co w tym roku się wydarzyło. 

Ten powrót do domu był dla mnie symboliczny – jakbym pierwszy raz od bardzo długiego czasu “wracała do siebie”. 

I wiem, że jestem gotowa na Nowy Rok. Na rok zupełnie inny niż wszystkie do tej pory. Bo ja jestem juz w zupełnie innym miejscu. Poukładana sama ze sobą – ale zupełnie na innym poziomie.

Otwieram się na zupełnie nowy rozdział – życie na pełnej petardzie. Odpaliłam ją już w tym roku, ale pełną jej moc zobaczę w kolejnym. Jestem ciekawa tej podróży. 

Czuję ekscytację. Jestem gotowa na zmiany.

Mijający rok nauczył mnie: zmiana zaczyna się wtedy, kiedy przestajemy uciekać od siebie.

Jeśli czujesz, że nadszedł Twój czas, dołącz do mojego mentoringu transformacyjnego i odkryj, jak może wyglądać życie na Twoich własnych warunkach.

To nie będzie szybka droga. 

To będzie Twoja droga pełna odwagi i odkryć. 

*obrazek: źródło: Pixabay

Artykuł Mijający rok bardziej mnie odkrywał niż budował. pochodzi z serwisu Nowa Ja - Coaching i Mentoring dla Managerów w procesie zmiany..

Jest zdezorientowana i teraz to ona chce mnie przepuścić w toalecie. Jednym słowem wymieniamy uprzejmości. 

Niby normalna sytuacja, ale jak widać wcale nie. Kobieta przepuszczona przodem przez inną kobietę moze budzić zaskoczenie i zakłopotowanie. Dziwna sytuacja. 🙁

Artykuł Odcinek 6: „Chciałam być miła…” pochodzi z serwisu Nowa Ja - Coaching i Mentoring dla Managerów w procesie zmiany..

Odpowiedź na te pytania nie była natychmiastowa. Potrzebowałam się nad tym zastanowić. I to mnie zdziwiło. Co ja tak naprawdę szalonego zrobiłam?

Nie skoczyłam ani ze spadochronu, ani na bungee. Nie leciałam paralotnią. Nie wspięłam się na żaden znaczący szczyt. Nie przemierzyłam świata z plecakiem, czy na motocyklu.

Pół życia nic szalonego nie zrobiłam. Wręcz się zastanawiałam, wycofywałam. Pozostawałam w zawieszeniu. Oddawałam walkowerem.

Bo czy szaleństwem można nazwać kąpiel nago o północy w jeziorze? Kochanie się w nietypowych miejscach? Czy szaleństwem jest takie pragnienie dziecka, iż podejmujesz decyzję o zajściu w ciążę na okresie próbnym?

Czy szaleństwem jest rezygnacja z etatu, bo czujesz, że ta rola, ten rozdział już się dla Ciebie kończą? Czy szaleństwem jest wywrócenie do góry nogami dotychczasowego życia, bo czujesz, że to nie jest Twoje? A może to egoizm?

Czy szaleństwem jest życie na własnych zasadach, działanie pod prąd, ale zawsze w zgodzie ze sobą – z zachowaniem szacunku do innych?

Czym jest szaleństwo? A czym życie „na pełnej petardzie” jak mawiał ks. Jan Kaczkowski?

Na te pytania nie udzielam odpowiedzi. Pozostawiam je do refleksji. Każdy ma inną definicję tego samego (to zdanie przejęłam od mojego syna i stało się również moim).

Pozwolę sobie zadać jednak pytanie na koniec – co zrobiłaś/zrobiłeś szalonego w swoim życiu a co chciałabyś/chciałbyś zrobić?

Artykuł Odcinek 4: „Co zrobiłaś/zrobiłeś szalonego w swoim życiu? A co chciałabyś/chciałbyś zrobić?” pochodzi z serwisu Nowa Ja - Coaching i Mentoring dla Managerów w procesie zmiany..

Otrzymane uwagi były interesujące, które postanowiłam uwzględnić. Po naniesieniu poprawek dałam tekst ponownie do recenzji.

Dostałam kolejne wskazówki — tym razem dotyczące poprawienia poprzednich uwag.

Wprowadziłam proponowane zmiany i wysłałam tekst do oceny.

I tak kilka razy— poprawki do poprawek, sugestie do sugestii.

Ta zabawa mogłaby trwać w nieskończoność

Pytanie, czy te poprawki były naprawdę niezbędne.

Przeczytałam ponownie tekst po poprawkach do poprawek wersja 7
i stwierdziłam, że pierwotna wersja była najlepsza.

Pytanie, ile tych wersji należy przygotować zanim się zdecydujemy
na wersję ostateczną. A czy tekst musi być idealny? Wygładzony? „Dopieszczony”?

Tekst, który miał poprawki do poprawek a i tak ostatecznie nie ma żadnych poprawek to, który właśnie czytacie.

Powstał on tak – po prostu, aby coś napisać. Ale żeby ostatecznie był jakiś przekaz, morał, refleksja.

Tutaj przypomina mi się piosenka „Teksański” zespołu Hey. Katarzyna Nosowska wspominała, że „Teksański” powstał w sytuacji, gdy brakowało czasu i teksty wychodziły „na szybko”.

Pytanie, jakie mi się nasuwa:

• czy czasem nie lepiej zostawić coś takim, jakie jest — bo takie właśnie miało być?
• co to znaczy wersja idealna?

Oczywistością staje się, że rzadko jesteśmy zadowoleni z efektu końcowego.

W pisaniu – jak w życiu – to nie wersja idealna, tylko ta autentyczna zostaje z nami na dłużej.

Artykuł Odcinek 3: „W pisaniu – jak w życiu – to nie wersja idealna, tylko ta autentyczna zostaje z nami na dłużej.” pochodzi z serwisu Nowa Ja - Coaching i Mentoring dla Managerów w procesie zmiany..

„Bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi!

Za waszą czułość w nieczułości świata,

za niepewność – wśród jego pewności,

za to, że odczuwacie innych tak jak siebie samych,

zarażając się każdym bólem,

za lęk przed światem, jego ślepą pewnością

która nie ma dna,

za potrzebę oczyszczania rąk z niewidzialnego nawet brudu ziemi,

bądźcie pozdrowieni!

Bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi!

Za wasz lęk przed absurdem istnienia

i delikatność niemówienia innym tego co w nich widzicie,

za niezaradność w rzeczach zwykłych i umiejętność obcowania z niezwykłością,

za realizm transcendentalny i brak realizmu życiowego,

za nieprzystosowanie do tego co jest,

a przystosowanie do tego co być powinno,

za to co nieskończone – nieznane – niewypowiedziane, ukryte w was.

Bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi!

Za waszą twórczość i ekstazę

za wasze zachłanne przyjaźnie, miłość i lęk

że miłość mogłaby umrzeć jeszcze przed wami.

Bądźcie pozdrowieni!

Za wasze uzdolnienia – nigdy nie wykorzystane –

(niedocenianie waszej wielkości nie pozwoli

poznać wielkości tych, co przyjdą po was)

za to, że chcą was zmieniać zamiast naśladować

że jesteście leczeni zamiast leczyć świat

za waszą boską moc niszczoną przez zwierzęcą siłę

za niezwykłość i samotność waszych dróg

bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi!” 

Kazimierz Dąbrowski – Posłanie do Nadwrażliwych –

Dlaczego właśnie ten wiersz mnie zaintrygował? Dlaczego zaczynam właśnie od niego?

Dlatego, że sama jestem Wysoko Wrażliwa.

Kiedyś to traktowałam jako przeszkodę.

Słabość.

Wadę.

Często czułam się inna, niepasująca. Przejmowałam się wszystkim i wszystkimi. Brałam też do siebie wszystko dosłownie.

Ciągła analiza: co sobie o mnie pomyśleli? Czy zrobiłam coś nie tak?

Dzieliłam „włos na czworo.”

Jak mnie to wszystko spalało od środka. To wieczne „biczowanie się”, ta samoocena.

Bo to ja byłam swoim największym krytykiem. Wymyślałam wiecznie sobie to nowe konkursy. Stawiałam poprzeczkę wyżej i z trudem przez nią przeskakiwałam. Każdy upadek traktowałam jako porażkę. Z trudem się podnosiłam.

W tym wszystkim brakowało mi wiary w siebie. Sama podważałam swoje kompetencje i umiejętności.

Dzisiaj wiem, że ta Wysoka Wrażliwość to mój atut. Dzisiaj to doceniam. W tym tkwi moja siła.

Uważność i czucie drugiego człowieka.

Empatia.

Nie tylko podejście zadaniowe do zespołu – odhaczenie kolejnych pozycji z „check listy”.

„Czytanie” innych ludzi.

To też czułość dla siebie. Dla swoich małych dużych słabości. Odpuszczenie, zapauzowanie. Nieocenianie się. A troska.

Każdego dnia zderzamy się z oceną. W każdej sytuacji – w życiu prywatnym i zawodowym. Kiedy obejmujesz stanowisko menedżerskie wszystkie oczy są skierowane na Ciebie.

Oceniana jesteś od stylu ubierania, poprzez ton głosu, nastrój, sposób w jaki zarządzasz zespołem. Oceniany jest Twój poziom języka obcego oraz to, w jaki sposób prowadzisz spotkania biznesowe – a w szczególności te trudne.

Omawiana w kuluarach jest każda Twoja decyzja. Szczególnie ta „niepopularna”.  Brane „pod lupę” są Twoje kompetencje.

W zależności od sytuacji będziesz oceniana jako świetny menedżer albo „zołza”. Ta, która słucha potrzeb swojego zespołu, albo ta która prowadzi zespół „silną ręką”.

Najważniejsze jest to, aby być ze sobą. Czuć siebie. Działać zgodnie ze swoimi wartościami, swoim wewnętrznym kompasem. Nie zakładać masek, nie przeglądać się w oczach innych.

Ale swoją siłę i autentyczność budować od wewnątrz.

‘Bo właśnie w Tobie tkwi największa siła.

A Ty – chciałabyś być liderką, ale nie wiesz, od czego zacząć?

Jeśli potrzebujesz wsparcia, wskazówek, planu – zapraszam Cię do mentoringu, który stworzyłam właśnie z myślą o kobietach takich jak Ty.

Pomogę opracować Twoją ścieżkę. Wesprę w działaniach przybliżających do celu, gdzie punktem kulminacyjnym będzie awans na wymarzone stanowisko liderskie.

Ty też możesz być liderką!

Artykuł Cykl : „Chciałabym być liderką. Chcę być liderką. Tak – będę liderką! Jestem liderką!” pochodzi z serwisu Nowa Ja - Coaching i Mentoring dla Managerów w procesie zmiany..

„Zacznij tam, gdzie jesteś. Użyj tego, co masz. Zrób to. co możesz.” – Artur Ashe

Nauka języka angielskiego długo była moją piętą achillesową. Tyle lat się go uczyłam. Byłam naprawdę dobra w gramatyce. Świetnie wszystko rozumiałam ze słuchu, ale…

…no właśnie – bałam się odważyć mówić. I to panicznie.

Bardzo chciałam używać języka biznesowego. Wyjść z translatora, a zacząć samej pisać.

Nie stać mnie było zarówno na konwersacje z Native Speakerami jaki i  kursy biznesowe.

Co tutaj zrobić – myślałam?

Postanowiłam połączyć przyjemne z pożytecznym.

• uwielbiam prasować podczas którego zawsze oglądam jakiś film. Postanowiłam oglądać je w oryginale.

• lubię ćwiczyć na orbitreku i wtedy zawsze też coś oglądam, czegoś słucham. Zaczęłam słuchać wystąpień motywacyjnych, różnego rodzaju wykładów również w oryginale.

Tym samym nie przeznaczałam dodatkowego czasu na naukę. Miałam z tego ogromny fun.

Co dalej?

Cenię sobie kursy organizowane przez Uniwersytet Otwarty Uniwersytetu Warszawskiego. Cechuje je wysoki poziom merytoryczny a przy tym były dostępne dla mojej kieszeni. 😊

Uczęszczałam na nie hobbystycznie, ale teraz przyszedł czas, aby inaczej podejść do tematu.

Przejrzałam ofertę. Chodziłam w weekendy na zajęcia z Business English i z zajęć typowo dla działów HR – pracowałam wtedy na stanowisku Specjalisty ds. kadr i płac.

Przygotowując komunikację dla klientów na bieżąco wplatałam zwroty, słownictwo, których się uczyłam.

Starałam się jak najmniej korzystać z translatora. A jeżeli skorzystałam to zastanawiałam się, jak mogę to inaczej napisać.

Ale cały czas miałam blokadę podczas mówienia. Miałam też mało spotkań z klientami biznesowymi.

Czy to jest jakaś przeszkoda? – myślałam. Przecież składając aplikację na dane stanowisko w firmie nie zawsze jest tak, że w 100% spełniasz wymagane kwalifikacje.

Czy to, że praktycznie nie mówię w danym języku, to powód abym się poddała?

Nie.

Doskonaliłam posiadane umiejętności a nad poziomem języka dalej pracowałam.

Jak się później okazało, ta moja strategia była strzałem w dziesiątkę. Ale o tym w dalszej części cyklu „Chciałabym być liderką. Chcę być liderką. Tak – będę liderką! Jestem liderką!”

Przypominają mi się moje początki już jako menedżerki i spotkania z klientami anglojęzycznymi.

Tak, tak – objęłam stanowisko mając – krótko mówiąc – mało komunikatywny poziom języka angielskiego.

Stresowałam się przed każdym spotkaniem. Poziom kortyzolu był tak wysoki, że wręcz nie znosiłam tych spotkań. Ale nie miałam wyjścia. 😪

I wtedy zaświtała mi myśl 💡 – podejdę do tych spotkań jak do nauki języka!

Będę mówić na takim poziomie, na jakim jestem. Jak nie będę wiedziała, jakiego słówka użyć, poproszę o chwilę i sprawdzę w słowniku w Internecie, nadrobię uśmiechem. 😁

Chyba mnie tam nie zjedzą?? W sumie to nie miałam innej opcji…

Nie zjedli! 😋 – śmiali się razem ze mną, pomagali! To mnie ośmieliło – w pewnym momencie przestałam zwracać uwagę na to, czy robię błędy czy nie – najważniejsze, że mnie rozumieli. 💪

A ja się śmiałam, że mam lekcje języka angielskiego i jeszcze mi firma za to płaci! 😁

Dzisiaj z marszu idę na spotkania z klientami anglojęzycznymi, nie czuję presji. 💪

A Ty – chciałabyś być liderką, ale nie wiesz, od czego zacząć?

Jeśli potrzebujesz wsparcia, wskazówek, planu – zapraszam Cię do mentoringu, który stworzyłam właśnie z myślą o kobietach takich jak Ty.

Pomogę opracować Twoją ścieżkę. Wesprę w działaniach przybliżających do celu, gdzie punktem kulminacyjnym będzie awans na wymarzone stanowisko liderskie.

Ty też możesz być liderką!

Artykuł Cykl: „Chciałabym być liderką. Chcę być liderką. Tak – będę liderką! Jestem liderką!” pochodzi z serwisu Nowa Ja - Coaching i Mentoring dla Managerów w procesie zmiany..

Pracowałam dobrych kilka lat na stanowisku specjalistycznym. Mówiąc wprost – byłam profesjonalistką, w tym co robiłam. A przede wszystkim bardzo lubiłam moją pracę.

W każdej sytuacji wspierałam ludzi z zespołu, w którym pracowałam. Ale przede wszystkim dużo
z nimi rozmawiałam. Nasze rozmowy przeplatałam elementami coachingu, motywacji…

…i zawsze temu wszystkiemu towarzyszyła pozytywna atmosfera. Dużo śmiechu.  A na koniec piosenka motywacyjna. A playlistę mam dużą. 😊

W pewnym momencie poczułam, iż chciałabym pójść wyżej w strukturze firmy. Chciałabym awansować. Osiągnąć stanowisko menedżerskie w jednej organizacji w ramach awansu wewnętrznego.

Tylko jak się do tego zabrać? – myślałam. Nie miałam kompetencji w tym zakresie, np.:

• nie mówiłam dobrze w języku angielskim. Sama myśl, iż miałabym przeprowadzić spotkanie
  z anglojęzycznym klientem biznesowym napawała mnie strachem i przyspieszonym biciem serca ☹,
• miałam bardzo duże wątpliwości, czy mój poziom wiedzy merytorycznej będzie wystarczający, aby wspierać ludzi na tak wysokim szczeblu,
• wcześniej nie podejmowałam decyzji trudnych, strategicznych,
• nigdy nie kierowałam zespołem,
• nie prowadziłam spotkań z klientami biznesowymi.

Jednym słowem miałam baaardzo dużo pracy przed sobą i „nad sobą”. Ale wiedziałam i czułam, że to jest właściwy kierunek, którym chcę podążać.

Cel osiągnęłam. 😊

Jego realizację podzieliłam na mniejsze odcinki. W międzyczasie awansowałam na wyższe stanowisko specjalistyczne i pełniłam dwie dodatkowe funkcje – jedną z nich była funkcja Koordynatora bieżącej pracy zespołu.

Jak do tego doszło – o tym w kolejnym odcinku z cyklu „Chciałabym być liderką. Chcę być liderką. Tak – będę liderką! Jestem liderką!”

Dzisiaj wiem, że każdy cel można osiągnąć. Ważna jest determinacja. Konsekwencja. Nastawienie
na rozwój. Ale w tym wszystkim również pokora.

A Ty – chciałabyś być liderką, ale nie wiesz, od czego zacząć?

Jeśli potrzebujesz wsparcia, wskazówek, planu – zapraszam Cię do mentoringu, który stworzyłam właśnie z myślą o kobietach takich jak Ty.

Pomogę opracować Twoją ścieżkę. Wesprę w działaniach przybliżających do celu, gdzie punktem kulminacyjnym będzie awans na wymarzone stanowisko liderskie.

Ty też możesz być liderką!

Artykuł Cykl: „Chciałabym być liderką. Chcę być liderką. Tak – będę liderką! Jestem liderką!” pochodzi z serwisu Nowa Ja - Coaching i Mentoring dla Managerów w procesie zmiany..