A może ja wcale nie chcę być już taka silna? A może ja już powinnam przestać być taką silną? Przecież wreszcie nauczyłam się prosić o pomoc. A może ja muszę się być po prostu silna? Za siebie, za wszystkich? Mimo wszystko?

Musisz czy chcesz? – czasami pytam siebie.

Muszę, bo inni często nie wiedzą co zrobić, gdy proszę o pomoc.

Z czego to wynika – nie wiedzą, nie chcą, nie mają czasu? 

Powiedz mi – czy ja prosząc o pomoc powinnam się zastanawiać nad takimi rzeczami? Przecież nie proszę o nią codziennie? I to chyba najbardziej zasmuca. A ja po prostu chciałabym być tak bardzo czasami krucha, bezbronna, nie wiedząca. Zaopiekowana. I wiesz, co słyszę?

Co takiego?

Sprawdź sobie na YouTube. Będzie najszybciej.

Nie wiem. Może nie potrafię dać szansy. Przecież nie każdy ma gotowe rozwiązanie w pięć minut. Przecież nie mogę mierzyć kogoś swoją miarą. Ale wiesz, kiedy mówię wprost, że nie wiem po prostu jak to zrobić a otrzymuję informację, żebym przesłała to, z czym mam problem – a ja przecież mówię, że nie potrafię to wiesz co…

…nie chce mi się już tłumaczyć. 

Prosić. Tłumaczyć. Wymieniać argumentów. Ja naprawdę szanuję punkt widzenia drugiej strony, ale…

często jak mam czuć się potem “przeczłogana” to wolę to zrobić sama. 

Pytania, jakie się nasuwają: czy to jest “przekleństwo” za silnych? Nie dlatego, że chciały tylko dlatego, że musiały? A czy na pewno musiały?

Odpowiedź Redakcji 🙂

Jedno Twoje pytanie przykuło moją uwagę “Muszę czy chcę?”. Dobry punkt wyjścia do rozważenia. 

Pozwól, że od siebie postawię kolejne pytanie: po co tego chcesz?

Po co chcesz być silna? Co Ci to tak naprawdę daje? Może coś rekompensuje?

Bo w tej naszej kruchości i delikatności jest taki czar. Urok. Czasami się zastanawiam, dlaczego tyle energii wkładamy, aby ukryć coś co w nas piękne i niezwykłe?

Dlaczego zakładamy tyle masek? I tak na siłę próbujemy wtopić się w tłum?

Nie każde działanie innych skierowane w naszą stronę mówi tak naprawdę o nas. Każdy człowiek ma swoją historię, filtry, przez które patrzy na świat.

Nie mamy na to wpływu. Ale mamy wpływ na to, jak odbieramy daną sytuację. Mamy wpływ na to, jak chcemy się czuć, jakimi ludźmi chcemy się otaczać.

Mamy wpływ na to, na co przeznaczamy swoją energię.

Mamy wpływ na to czy cały czas nosimy przysłowiowe spodnie czy zmieniamy narrację. 🙂

Załączam linki do dwóch video, gdzie załączam 2 pierwsze części mojej historii – gdzie “musiałam” być silna.

Moja historia: część 1: “wszystko się musiało zawalić, żeby powiedzieć dość

Moja historia część 2: W drodze do szczęścia

Artykuł A może ja wcale nie chcę być już taka silna?! pochodzi z serwisu Nowa Ja - Coaching i Mentoring dla Managerów w procesie zmiany..

„(…) Musisz przestać obsesyjnie myśleć o kartach będących w cudzych rękach. Życie jest niesprawiedliwe. Ktoś zawsze będzie miał lepsze karty niż ty, a porównywanie waszych rozdań postawi cię na przegranej pozycji. Przestań koncentrować się na innych graczach; nie tak wygrywa się w grze zwanej życiem. Ucz się grać z innymi a nie przeciwko nim.”

Myśl pochodzi z książki Mel Robins oraz Sawyer Robbins „Teoria Pozwól im”.

I mimo że w tytule jest stwierdzenie „Pozwól im” to tak naprawdę ta koncepcja ma drugą część „Pozwól sobie”.

Pozwól sobie na życie, jakie zawsze chciałaś/eś mieć.

Być tym kim zawsze chciałaś/eś.

Robić to, o czym zawsze marzyłaś/eś.

Bo może dzisiaj Ci się wydaje, że Twoim marzeniem jest awans, a tak naprawdę może marzysz o czymś zupełnie innym.

Towarzyszę ludziom w budowaniu odwagi do bycia szczęśliwymi.

Może Ty również potrzebujesz zbudować tę odwagę w sobie? Zapraszam

Artykuł Cykl: „Chciałabym być liderką. Chce być liderką. Tak – będę liderką! Jestem liderką!” pochodzi z serwisu Nowa Ja - Coaching i Mentoring dla Managerów w procesie zmiany..

Co jeszcze mogłabym zrobić, aby przybliżyć się do mojego celu? A przede wszystkim, aby zostać zauważoną? Czym się wyróżnić?

Myślałam, myślałam i wreszcie wymyśliłam – będę jak menedżer! Eureka! Jakie to proste! 😊

Ale być jak menedżer to co właściwie znaczy? Zaczęłam od tego, iż wyobraziłam sobie siebie już jako panią menedżer:

• jak jestem ubrana,
• jak się czuję,
• jak działam, pracuję,
• jaki mam zespół.

Tak, podobał mi się ten widok. Jak już to sobie wyobraziłam, to postanowiłam zacząć od tego, co mogę zrobić od razu.

Od wizerunku.

Nie był to jednak garnitur czy komplet marynarka + spódnica, ale:

• zawsze koszula – ale nie biała. Jednolita, prosta,
• sukienka ołówkowa – miałam dwie do wyboru. Jedna z gorsetem – mam ją do dzisiaj. Ale nie zakładam jej – za smutny kolor 😊
• buty czarne na koturnie,
• krawat – czarny,
• czarna skórzana ramoneska,
• włosy spięte,
• nie miałam makijażu jedynie rzęsy „pociągnięte” tuszem i róż na policzkach,
• paznokcie – czerwone.

Nooo – powiem, że sama się sobie podobałam.

Jak skompletowałam zestawy to zaczęłam się tak ubierać do biura. Zmiana została zauważona a to był pierwszy krok.

Ale najważniejsze było to, że ja się inaczej czułam. Jakby pewniejsza siebie.

Z perspektywy czasu wiem, że pewność siebie i wiara we własne możliwości i siły to podstawa. Ja swoją pewność siebie budowałam „schowana” za mundurkiem. Długo też te „mundurki” nosiłam. Zakładałam też maski.

Dzisiaj stawiam na autentyczność. Maski wyrzuciłam a szarość ubioru zamieniłam na kolory. Koturny często na tenisówki.

A Ty – chciałabyś być liderką, ale nie wiesz, od czego zacząć?

Jeśli potrzebujesz wsparcia, wskazówek, planu – zapraszam Cię do mentoringu, który stworzyłam właśnie z myślą o kobietach takich jak Ty.

Pomogę opracować Twoją ścieżkę. Wesprę w działaniach przybliżających do celu, gdzie punktem kulminacyjnym będzie awans na wymarzone stanowisko liderskie.

Ty też możesz być liderką!

Artykuł Cykl : „Chciałabym być liderką. Chcę być liderką. Tak – będę liderką! Jestem liderką!” pochodzi z serwisu Nowa Ja - Coaching i Mentoring dla Managerów w procesie zmiany..

To jakie mam podejście do siebie samej dzisiaj, że kocham siebie, skupiam się na mocnych stronach, podążam za intuicją i żyje w zgodzie z wewnętrznym kompasem to efekt bardzo intensywnej pracy nad sobą. Zajęło mi to dobrych parę lat.

Do przepracowania miałam praktycznie wszystkie obszary m.in. :

• poczucie własnej wartości, akceptacja i pokochanie siebie;
• stawianie granic w biznesie, w życiu prywatnym, w relacjach romantycznych;
• budowania swojej wewnętrznej mocy i sprawczości w obszarze zarządzania;
• przejmowanie ról męskich w codziennym życiu i praca nad zastąpieniem energii męskiej energią żeńską, aby poczuć się kobietą świadomą siebie i swoich potrzeb;
• lęku przed samotnym wychowywaniem dzieci.

To już przeszłość – przepracowana i zamknięta. Dzięki podjętej pracy nad sobą dzisiaj żyje mi się lepiej i spokojniej.

Mam dwójkę dzieci: syn 18 lat, córka 14 lat. Nie jestem standardową mamą, ale staram się wzmacniać moje dzieci w poczuciu własnej wartości, budowania swojej sprawczości, nie przejmowania się krytyką i ocena innych. Podążania za marzeniami.

Co robię?

Od prawie 10 lat pracuje na stanowisku menedżerskim. Przeszłam przez wszystkie szczeble w strukturze, aby otrzymać wewnętrzną promocję na stanowisko Payroll Managera.

Awans wewnętrzny nie jest łatwy. To budowanie autorytetu, sprawczości, wewnętrznej mocy aby motywować, odważnie podejmować decyzje i przewodzić innym w zgodzie z wartościami własnymi.

Nieformalnym coachem i mentorem byłam od zawsze. Dopingowałam, motywowałam
i wspierałam innych. Starałam się inspirować i zachęcać do działania.

Cechuje mnie duża uważność na drugiego człowieka. Potrafię usłyszeć nie tylko słuchać. Czytam między wierszami nawet gdy słowa nie są wypowiedziane.

Jak działam?

Ukończyłam programy coachingowe i mentorskie zorganizowane przez Normann Benett Group

• Coaching Foundation;
• Mentoring Foundation;
• Mentoring Practitioner.

Są to programy akredytowane przez EMCC European Mentoring and Coaching Council.
W trakcie uczestnictwa w nich poznałam szereg technik coachingowych oraz mentoringu. Posiadam wiedzę teoretyczną i praktyczną w zakresie mentoringu patronackiego, rozwojowego, kompetencyjnego i transformacyjnego.

Nabytą wiedzę i umiejętności wykorzystuję w trakcie prowadzonych sesji. W tym momencie prowadzę sesję bezpłatne, w trakcie których wspieram kobiety nie tylko w aspekcie realizacji celów biznesowych, ale również życiowych np: budowania pewności siebie, stawiania granic, oswojenia lęku przed samotnością. W obszarze wspólnych sesji znajdują się również tematy takie jak zamiana energii męskiej na żeńską, rozwijania świadomości siebie jako kobiety.

I choć stosuję narzędzia coachingowe a sesja ma zawsze przyjętą strukturę, to przede wszystkim jest to rozmowa, w trakcie której podczas pogłębiania tematów wracamy do wcześniejszych nieodkrytych. Wspieram kobiety w odnajdywaniu drogi do siebie, pracy nad emocjami. Na zrzuceniu masek i odrzuceniu odgrywanych ról a pokazanie swojej autentyczności, piękna i zaufaniu sobie.

Dlaczego warto mnie wybrać?

Moją misją jest przekazywanie kobietom swojej wiedzy i doświadczenia zarówno w aspekcie biznesowym i prywatnym. Dlaczego właśnie kobietom? Ponieważ sama nią jestem. W trudnych chwilach życiowych otrzymałam bardzo dużo wsparcia od innych kobiet.

To, gdzie w tym momencie jestem, zawdzięczam im. Na swoim przykładzie chcę pokazywać, że nawet z największych trudnościach można wyjść zwycięzcą. Można zacząć żyć pełnią życia i cieszyć się każdym dniem, doceniać małe rzeczy.

W aspekcie biznesowym: w tym momencie pracuję na etacie – jestem menedżerem. Przeszłam wszystkie szczeble w organizacji, aby otrzymać wewnętrzną promocję na stanowisko menedżerskie. Awans wewnętrzny niesie za sobą szereg wyzwań: zmiana perspektywy, budowanie autorytetu, siebie w roli przywódcy, sprawczości, odwagi przy podejmowaniu samodzielnych, czasami niepopularnych decyzji.

W moim życiu było kilka momentów zwrotnych. Coś co miało być na całe życie okazało się mieć termin ważności. To nie był jedyny moment przełomowy w moim życiu: samotne macierzyństwo, utrata pracy, poważne problemy finansowe. „Końców świata” miałam kilka. Dużo lekcji odrobiłam.

To co kiedyś wydawało mi końcem wszystkiego dzisiaj postrzegam jako początek: porzucenia schematów, ograniczających przekonań, rzucenie się na nieznane wody z odwagą i determinacją, czasami działając pod prąd.

Kiedy zaufałam sobie, uwierzyłam w siebie tak naprawdę wygrałam. Wcześniej moje potrzeby, marzenia nie były ważne – ważne było zadowolenie innych, zasłużenie na uwagę, szacunek.

W czasie moim przezwyciężeniu trudności wiele ludzi stawało na mojej drodze, rzucając koło ratunkowe, abym nie utonęła. Wśród nich było wiele fantastycznych kobiet, które mnie wspierały.

Dlaczego chcę wspierać kobiety? Bo sama nią jestem. Bo przeszłam kawał trudnej drogi, odrobiłam wiele lekcji, wyszłam zwycięsko z niejednej bitwy mimo że na początku poległam.

Bo wiem, z czym twarde na pozór pewne siebie kobiety w środku się mierzą. Jak chcą być sprawcze
w swoim przywództwie z czym się zmagają. Jak chcą czuć się kobiece, ważne, darzone szacunkiem, doceniane, spełnione prywatnie i zawodowo.

Wiem, z jakimi stereotypami mierzą się kobiety po rozwodzie. Jakie etykiety są im przypisywane. Jakie emocje wywołuje decyzja o zakończeniu związku formalnego, jakie emocje towarzyszą dzieciom. Jakie wyzwania czekają kobiety decydujące się iść przez życie bez wsparcia mężczyzny.

My kobiety, chcemy być spełnione zarówno zawodowo jak i prywatnie. Chcemy być w szczęśliwych, prawidłowych związkach partnerskich, gdzie czujemy się bezpiecznie, nie musimy rezygnować z siebie a rozkwitać. Możemy pokazać naszą kruchość, delikatność przy pełnej akceptacji drugiej strony.

Nie mamy wpływu na to, co nam los przynosi, ale mamy wpływ jak te sytuacje odbierzemy. Jaki kurs obierzemy. To wszystko jest możliwe. Ważna jest decyzja i gotowość na zmianę. Zmianę od siebie.

Chcę towarzyszyć kobietom w tej drodze do siebie. W budowaniu ich sprawczości, odzyskiwaniu kobiecej energii, budowania autentycznego przywództwa i szczęśliwego życia.

To duża odpowiedzialność, poza intuicją, uważnością i umiejętnością zadawania właściwych pytań chcę mieć pewność, że jestem do tego przygotowana – posiadam niezbędną wiedzę teoretyczną i praktyczną.

Szkolę się i doskonalę wiedzę w tym obszarze. Ukończone programy coachingowe i mentorskie:

• Coaching Foundation;
• Mentoring Foundation;
• Mentoring Practitioner.

Kiedy działam?

Pracuję w trybie online, w sesjach 1h. Z racji łączenia sesji z pracą na etacie prowadzę sesje w dwóch blokach: porannych i popołudniowo-wieczornych.

Nowa Ja to firma coachingowa i mentorską, specjalizująca się w wsparciu menedżerów w procesie zmiany. Z siedzibą w Warszawie, oferuje sesje, które pomagają kobietom w osiąganiu celów zawodowych i osobistych, budowaniu pewności siebie oraz przekraczaniu własnych ograniczeń. Dzięki dziesięcioletniemu doświadczeniu w zarządzaniu i głębokiemu zrozumieniu potrzeb innych, Nowa Ja inspiruje i motywuje do działania. Kobiety wspieram dzięki empatycznemu podejściu i umiejętność słuchania, które sprzyjają rozwojowi ich umiejętności przywódczych i osobistej siły. Pracuję w trybie online, w sesjach 1h. Z racji łączenia sesji z pracą na etacie prowadzę sesje w dwóch blokach: porannych i popołudniowo-wieczornych.

Artykuł Kim jestem? pochodzi z serwisu Nowa Ja - Coaching i Mentoring dla Managerów w procesie zmiany..

Co masz na myśli?

Tak bardzo chciałam być zauważona, doceniona, ważna dla innych, że robiłam
to wszystko kosztem samej siebie. Mnie w tym nie było. Tak naprawdę na każdym polu rezygnowałam z siebie. Niezastąpiona – to chyba było moje drugie imię. Głupia po prostu!

Myślałam, że jak wezmę na swoje barki odpowiedzialność za wszystkich i wszystko,
jak będę sprawcza, wesprę, nakreślę kierunek działań i jak zobaczą, że mogą zawsze na mnie liczyć to mnie docenią. Będą szanować i będę dla nich ważna.

Boli to tym bardziej, że tak było w pracy i w życiu prywatnym.

W pracy:

• kolejny projekt? –z przyklejonym uśmiechem na ustach mówiłam – jasne, nie ma problemu – a w duchu: jak ja sobie dam z tym radę?

• niespodziewane spotkanie z ważnym z klientem w czasie mojego urlopu – byłam, specjalnie się włączyłam kosztem własnego odpoczynku.

• pilne terminy oddania projektów a dzieci znowu chore – nikt tego za mnie nie zrobi. Dylemat: jak to będzie wyglądało i co oni sobie o mnie pomyślą jak właśnie teraz pójdę na zwolnienie. Finał: pracuję w domu z chorymi dziećmi, no bo przecież trzeba oddać projekt. Jestem przecież taka odpowiedzialna. Nie mogę zawieźć!

• pracownik zespołu rozchorował się a jest do oddania raport na wczoraj – przecież nie dam tego innej osobie i tak już ma swoje zadania. Poza tym, jak to będzie wyglądać – menedżer w trudnej sytuacji nie pomaga tylko przerzuca na zespół? Nie mogę na to pozwolić – biorę na siebie.

W domu:

• codzienne problemy, nieoczekiwane wydatki. Jestem w tym sama. Muszę coś zaradzić.
• że proza życia ogranicza się jedynie do tematów: dom, dzieci, kredyt, zakupy.
• czuję, że jestem coraz bardziej samotna w związku. Że tracimy siebie z oczu
  i zaczynamy żyć koło siebie.

Tych przykładów można by przytoczyć jeszcze wiele. Jeden podobny do drugiego. A ja już nie mam siły. Organizm się buntuje. Jestem tak osłabiona, że z jednego przeziębienia wchodzę w kolejne. Prawie nie jem cały dzień. Piję za to kawę za kawą. Wieczorem za to rzucam się na jedzenie. Późno w nocy kończę kolejny projekt. Wiem, że powinnam zwolnić i odpocząć. Tak, tak – tak zrobię, tylko jeszcze dokończę jeden projekt – powtarzam sobie to ciągle. I tak projekt za projektem.

Wokół wszyscy myśleli, że zawsze coś poradzę, dam radę. Poszerzali moje granice, bo im na to pozwalałam. Bo ja po prostu tych granic nie stawiałam.

Potrzeba uwagi, docenienia, bycia potrzebną, niezastąpioną był zbyt silny. Brak poczucia własnej wartości potwierdzałam w oczach innych – to tak spalało.

Ta maska silnej, zaradnej życiowo Matki Polki ciążyła. Na zewnątrz sprawiałam takie wrażenie nie mogłam swobodnie oddychać. Jakby ktoś docisnął maksymalnie sznurki gorsetu. A tak naprawdę to ja sama stawiając sobie wygórowane wymagania, krytykując za potknięcia je sobie dociskałam. Ja zawsze musiałam być w gotowości, zrobić, dopilnować, zaradzić.

Zatraciłam się w tym.

A teraz wszyscy nie rozumieją, że nie mam już siły i mam swoje ograniczenia, potrzeby. I też potrzebuję wsparcia.

Gdy krzyczę w obronie siebie, to nagle jest zdziwienie. Przecież do tej pory mogłaś. Dawałaś radę. Tym razem też tak będzie.

Nie rozumieją, bo do tej pory nie musieli się nawet zastanawiać, jak ja daję radę. Nie musieli się nad tym zastanawiać. Byłam. Załatwiłam. Kręciło się.

A teraz jak walczę o szacunek do samej siebie, innych do mnie, stawianie granic, to spotykam się z ich strony z brakiem akceptacji. Na plan pierwszy cały czas próbują wysunąć swoje potrzeby i nie biorą pod uwagę, że miałoby być inaczej. Nie zadadzą nawet pytania: czy potrzebuję pomocy. Czy dam radę. Po co? Do tej pory nie musieli.

To wszystko tak boli i przygnębia.

No i widzisz – cały czas płaczę. Nie mogę powstrzymać łez, które dławią.

Płacz, wypłacz to wszystko. Wykrzycz. Pozwól sobie na te emocje.

Jestem już tym wszystkim tak bardzo zmęczona. Po prostu nie chcę tak żyć i spełniać oczekiwań wszystkich dookoła. Być jak ten pies stojący na tylnych łapach merdający ogonem – zauważ mnie, doceń. To takie poniżające! A jak tak właśnie robiłam myśląc, że tym sposobem mnie zaakceptują, docenią, będę ważna.

To jest historia niejednej kobiety, która wzięła na siebie zbyt dużo. Bo inaczej nie potrafiła, nie miała odwagi, siły wewnętrznej, aby powiedzieć STOP. Przyznać wprost: nie dam rady, tego jest za dużo, potrzebuję wsparcia.

To historia o przywdzianej masce siłaczki, ratowniczki, Zosi Samosi, Matki Polki. Tych określeń można byłoby mnożyć. To trudne doświadczenia, obciążające fizycznie i psychicznie.

Ta historia w takim kształcie nie musi się tak źle kończyć. Można do niej szczęśliwe zakończenie. Ważna jest gotowość do zmiany i budowania wewnętrznego poczucia własnej wartości, stawiania granic, zawalczenia o siebie.

Być może Ty również odnajdujesz się w tej historii. Też czujesz, że przygniata Cię narzucona przez lata rola, maska. Czujesz, że nie możesz i nie chcesz tak dalej. Chcesz zawalczyć o siebie zamiast spełniać oczekiwania innych?

Każda z nas niesie inny bagaż doświadczeń, deficytów z dzieciństwa. Nie każda otrzymała w domu rodzinnym solidne fundamenty na dorosłe życie. Nie czuła się ważna, zauważana, akceptowana.

Tak bardzo boimy się odrzucenia, braku akceptacji. Odczuwamy lęk przed oceną, krytyką, dlatego zakładamy kolejne maski, odgrywamy różne role. A to wszystko obciąża, zabiera energię. Zatracamy siebie i coraz bardziej oddala. Odkładamy na bok nasze potrzeby, marzenia, nasze Ja, aby spełnić oczekiwania innych.

W tej historii ja również odnajduję siebie sprzed lat. Dorosłe życie rozpoczęłam bez poczucia własnej wartości, nie potrafiłam stawiać granic. Bałam się odrzucenia, a tak bardzo pragnęłam akceptacji. Chcąc być lubianą, miałam problemy z odmową. Bałam się, aby nie narazić się na krytykę ze strony innych. Zamiast zawalczyć o siebie i swoje potrzeby, spełniałam oczekiwania innych w życiu prywatnym i zawodowym.

Moja historia ma szczęśliwe zakończenie.

Ale najpierw musiałam dojść do ściany, przyznać przed sobą, że naprawdę już nie daję rady, nie mam siły dbać dalej o ten wizerunek niezastąpionej, niezawodnej, niezniszczalnej, gotowej ratować cały świat.

W tej niemocy, bezsilności, zadałam sobie pytanie: czy właśnie tak chcę dalej żyć? Czy nadal chcę spełniać oczekiwania innych kosztem siebie? Czy akceptacja mojej osoby ma mieć aż taką cenę?

W prowadzonych przeze mnie sesjach towarzyszę kobietom w odnalezieniu siebie. Wspieram w pracy nad blokującymi, obciążającymi przekonaniami, potrzebą stawiania granic. Budowania wewnętrznego poczucia własnej wartości. Pozbycia lęku przed opinią, krytyką ze strony innych. Pozwoleniu na życie w zgodzie ze sobą.

Jest to długotrwały proces. Ta zmiana nie nastąpi z dnia na dzień. To będzie podróż z powrotem do siebie. Do domu, Twojego wewnętrznego JA.

Mogę Cię zapewnić, iż sama tego doświadczyłam i przez to wszystko przeszłam – czego nie chciałam zobaczyć, albo udawałam, że nie chcę. Przepracowałam to.

Ze strachu, który powodował, iż odwlekałam zbyt długo różne decyzję, aby zmierzyć się
z tymi wszystkimi strachami w szafie. Bolało jak cholera. Pierwszy raz od długiego czasu dałam dojść do głosu swoim potrzebom, słuchałam emocji.

Przestałam mieć potrzebę przeglądania się w oczach innych i z asertywnością. Zaczęłam otwarcie komunikować swoje potrzeby i oczekiwać, aby zostały uszanowane.

Dzisiaj nie mam potrzeby, aby moje działania podobały się wszystkim, nie czekam na uznanie. Miłe jest oczywiście to, kiedy działania które podejmuję byłyby odbierane pozytywnie. Ale nie mam już złudzeń – nie każdy mi przyklaśnie, powie, ze dobrą robotę zrobiłam. Spotykam się z krytyką, wystawiam się na ocenę. Nie mam z tym problemu. Robię swoje – bo wewnętrznie czuję przekonanie, ze podążam w dobrym kierunku.

Nie mam potrzeby być przez wszystkich lubiana. Ważne jest natomiast dla mnie to, abym była szanowana. A jestem szanowana przez innych, bo wreszcie ja szanuję samą siebie.

We wszystkich działaniach zaczynasz zawsze od siebie. Kiedy Ty zmieniasz wewnętrzny kurs inni go odbierają i na niego odpowiadają.

Artykuł Gdzie byłam, jak mnie nie było? pochodzi z serwisu Nowa Ja - Coaching i Mentoring dla Managerów w procesie zmiany..

Wiedziałam, że w centrum zainteresowania będzie drugi człowiek, jego potrzeby. Wiedzy poszukiwałam w literaturze branżowej, na różnego rodzaju szkoleniach. Dzielenie się doświadczeniem przez innym było dla mnie inspiracją.

Początki nie były łatwe – awans wewnętrzny na stanowisko menedżerskie niesie za sobą szereg wyzwań: zmiana perspektywy, budowanie autorytetu, siebie w roli przywódcy, sprawczości, odwagi przy podejmowaniu decyzji.

Nie od razu też potrafiłam stawiać granice. Nie mając pewności w tej roli chciałam zadowolić wszystkich. Zbyt wiele brałam na swoje barki. Myślałam, że działając w ten sposób mój zespół będzie zadowolony ze swojego szefa.

Myliłam się. To nie była słuszna droga. Tracili na tym wszyscy – zespół i ja.

Chciałam być liderką:

• który w centrum ma drugiego człowieka;
• jest otwarty na informację zwrotną zespołu;
• który rozmawia z zespołem;
• wspiera, motywuje i zachęca do rozwoju;
• ma odwagę przyznać, że również popełnia błędy.

Aby skutecznie przewodzić innym niezbędne jest zbudowanie swojego poczucia własnej wartości, sprawczości, pewności w podejmowaniu decyzji, ale przede wszystkim odwagi. To również budowanie autentyczności, zarządzania zgodnie z wartościami własnymi.

Warto wspomnieć, iż jest również nauka dystansu, odporności na opinię, krytykę, balansowania między osobowościami, szukania klucza do efektywnej komunikacji, rozwiązywanie konfliktów, zarządzanie kryzysami, przeprowadzenie procesu offboardingu.

To też oczekiwania innych wobec Twojej roli. To podejmowanie decyzji niepopularnych
i przeprowadzanie takich rozmów. To też samotność w obliczu podjętych decyzji.
Są to kwestie bardzo obciążające, spalające.

W trakcie swojego prawie 10-letniego doświadczenia prowadziłam kilka zespołów. Początkowo było to zarządzanie zespołami pracującymi w trybie stacjonarnym. W tym momencie prowadzę blisko 20-osobowy zespół rozproszony, wielopokoleniowy
z zachowanymi parytetami.

Każdy lider mówi, że jego zespół jest najlepszy. Mój taki jest – bo gromadzi całą moją dotąd zdobytą wiedzę w obszarze zarządzania uzupełniając o niedawne udokumentowane nabycie kompetencji w obszarze coachingu i mentoringu.

Na przestrzeni tych prawie 10 lat ja również się zmieniałam, pracowałam nad sobą, aby jak najlepiej wspierać zespół i aby w konsekwencji być liderką, jaką od początku chciałam być.

Na sesjach, jakie prowadzę wspieram osoby dopiero rozpoczynające ścieżkę zawodową
w obszarze zarządzania, ale także takie, które pragną dalej rozwijać swoje kompetencje, poszerzać perspektywę.

Poza samymi kwestiami technicznymi w zakresie budowania i prowadzenia zespołu towarzyszę w procesie wewnętrznego wzmocnienia roli, budowania swojej sprawczości, odwagi. Pracujemy nad kwestią opinii, krytyki ze strony innych. Przechodzimy również przez kwestie prowadzenia spotkań z klientami, ale również wystąpień publicznych.

Artykuł Liderko, Liderze – czy masz swoją wizję przywództwa? pochodzi z serwisu Nowa Ja - Coaching i Mentoring dla Managerów w procesie zmiany..

Jestem wtedy sama w domu z własnymi myślami, które przytłaczają! Nikogo przy
mnie nie ma. No ok – jest pies 😊 Znajomi są zajęci własnymi sprawami. Ja też nie
chcę ich co chwila absorbować swoją osobą. Czuję się taka samotna i nieszczęśliwa. To
wszystko jest takie trudne!

Co jest dla Ciebie najtrudniejsze?

Mam 40 lat, dwójkę dorastających dzieci. Figura już nie ta, coraz więcej zmarszczek,
bagaż doświadczeń. Nawet nie wiem, czy jeszcze mogłabym być dla mężczyzny
atrakcyjną. Zaniedbałam się. Ogólnie nie czuję się ze sobą za dobrze.
A poza tym, który mężczyzna będzie zainteresowany relacją z kobietą po przejściach
i jeszcze z dziećmi? No powiedzmy sobie to szczerze.

Oooo przepraszam, znam wiele takich par. I są bardzo szczęśliwi.
Ja osobiście nie znam!

Mam takie poczucie, iż mężczyźni wolą piękne, młode, atrakcyjne bez bagażu. Ja
nawet nie wiem, czy jestem gotowa na nową relację. Czuję lęk przed
zaangażowaniem. Boję się ponownie zaufać i zostać zranioną.
Nawet nie wiem, jak się teraz nawiązuje znajomości. Teraz życie toczy się w sieci.
Nie wiem, jak się w niej poruszać! To co, mam założyć sobie aplikację randkową? O
czym ja miałabym z nimi rozmawiać? O projektach w pracy? Nie wiem czy moje
zainteresowania, pasje, sposób spędzania czasu byłby dla nich interesujące. Ja się
do tego nie nadaję!

Czego się jeszcze boisz?

Boję się samotności. Zawsze, jak gdzieś wychodziliśmy, to razem. Chociaż z czasem
te wyjścia były coraz rzadsze.
Do tej pory byłam zajęta jedynie domu i sprawami zawodowymi. Żyłam też jego
tematami. Nie starczało przestrzeni na mnie samą.
Mam takie poczucie, że muszę zbudować swój świat od nowa. Nie wiem, jak się do
tego zabrać. Pogubiłam się w tym, szczerze!

Poza tym czuję się niekomfortowo że miałabym pójść sama do kina, kawiarni. Nie
wyobrażam sobie, jak miałabym samotnie gdzieś pojechać.
Co za wstyd zarezerwować jednoosobowy pokój w hotelu?! Bałabym się oceny
obsługi hotelowej. Co by sobie o mnie pomyślała! Nie, nie! Nie dałabym rady!
Wszyscy moi znajomi mają rodziny. Są szczęśliwi. Tylko nie ja. Mnie się nie udało. To
takie przytłaczające.
Kolejna kwestia to status kobiety po rozwodzie i opinie innych ludzi: że pewnie ma
trudny charakter, facet nie wytrzymał jej humorów, wymagań. Kariery jej się
zachciało, zamiast pielęgnować ognisko domowe. Rodzinę rozbiła. Szkoda dzieci w
tym wszystkim. Egoistka!
Nie widzę żadnych plusów w byciu samą. Jestem na straconej pozycji. A jak tak
bardzo boję się samotności…
A jakbyś spróbowała popatrzeć na tę sytuację z innej perspektywy? Czy naprawdę
nie widzisz w niej żadnej szansy?
Nie, nie widzę. No może jedną – pierwszy raz od wielu lat mam swój własny pokój i
wielką szafę do dyspozycji. Wreszcie mieszczą się w niej wszystkie moje ubrania! To
nic, że połowa jest za mała! 😊Ale cała szafa jest dla mnie!😊

A widzisz! Coś już jest na początek! – ważna kwestia, własny pokój. Przestrzeń tylko
dla siebie, którą możesz urządzić zupełnie inaczej. Tak, aby się dobrze w niej
poczuć. Jak to widzisz?
No tak… Masz rację, to jest miejsce, w którym dobrze się czuję. Zaczęłam nawet
trochę zmieniać jej wygląd: wymiana mebli – chciałam, aby były tylko moje, nie chcę
używać rzeczy, które dzieliliśmy wspólnie.
Wyrzuciłam całą pościel. Kupiłam nową. Tylko moją. Zawsze chciałam mieć kwiaty
doniczkowe. Kupiłam kilka, które nie wymagają pielęgnacji. Coraz bardziej podoba mi
się to moje miejsce.
Czyli sama widzisz – małymi krokami budujesz sobie nową przestrzeń. I piękne, że
zaczynasz właśnie od siebie.

Czy widzisz jeszcze jakieś plusy obecnej sytuacji?
Hmmm. Trudne pytania zadajesz.

Dzieci są większe, samodzielne, tym samym ja też zyskuję czas dla siebie. Może to
jest właśnie moment, aby wrócić do zaniedbanych hobby, na które zwyczajnie nie
miałam czasu. Przeczytać te wszystkie książki, które leżą i czekają. Może warto by
było do nich wrócić. Mogę sobie zrobić maratony filmowe. Albo mogę leniuchować,
niczego nie robić. Bez wyrzutów sumienia.
Masz rację, ten czas powinnam wykorzystać na rozwijanie siebie, zaopiekowanie się
sobą. Tyle lat dbałam o innych, czas pomyśleć o sobie. Przestać się bać, że nie mam
towarzysza do wspólnych wypadów i zacząć organizować sobie sama czas na
własnych warunkach. Nie muszę iść na kompromis w wyborze miejsca. Ja decyduję.
Spróbuję inaczej popatrzeć na obecną sytuację.
Jak Ci mogę pomóc?…

Bo co to znaczy być samotną? Samotność według Wikipedii to
„subiektywny, emocjonalny stan odczuwania izolacji społecznej i poczucia odcięcia
od innych. Pojawia się i zanika, gdy zmienia się sytuacja życiowa. W przypadku
samotności chronicznej jest doświadczana bez względu na okoliczności.”
Czy osoba, która wybrała życie w pojedynkę jest izolowana społecznie? Nie ma
znajomych, pasji, zainteresowań. Nie rozwija się zawodowo oraz w przestrzeni
prywatnej? Jest zamknięta w przysłowiowych czterech ścianach z własnymi
myślami?
Czy kobiecie po rozwodzie czy również kobiecie, która nie jest w relacji formalnej,
musi być przypinana etykieta, że sama jest sobie winna.
A może to jest właśnie jej odwaga i siła, iż wybrała życie w pojedynkę zamiast tkwić
w relacji, która z różnych względów, nie okazała się szczęśliwa.
Mam poczucie, że często kobiety są oceniane po pozorach. Jedni podziwiają właśnie
za tę siłę i odwagę inni przyklejają etykietę.
A tak naprawdę każda sytuacja jest inna. Inne okoliczności, dla których właśnie takie
decyzje są podejmowane. A przecież nikt z nas nie ma obowiązku tłumaczyć się
innym, dlaczego właśnie jest sam. Sam/sama nie znaczy samotny/a. Bo czasami
można być też samemu, mimo że jest się w relacji.

Jestem jedną z wielu kobiet, które samotnie wychowują dzieci. Mam wrażenie, że
tych kobiet z roku na rok przybywa.
Przez długi czas ja również bałam się tego, czy sobie poradzę, być sama.

Dojrzewałam do tej decyzji długo. Stereotypy o konieczności pełnej rodziny nade
wszystko, trwanie ze sobą dla dobra dzieci i etykieta kobiety po rozwodzie i
przejściach paraliżowały.
Osobiście nie czuję się niespełniona i samotna. Wręcz przeciwnie. Traktuję ten czas,
aby się rozwijać, realizować marzenia, podróżować.
To też nie tak, że manifestuję, jaka jestem silna i odważna, że taką decyzję podjęłam.
Ale podjęłam i ponoszę jej konsekwencje. Bo każda decyzja ma swoje plusy i
minusy. Nie ma dobrego rozwiązania. Ważne, aby czuć wewnętrznie jej słuszność.
Mimo że jestem kobietą „po przejściach” i mam jakiś lęk przed kolejnym
zaangażowaniem się to nie mogę powiedzieć, abym zamknęła się na relację
romantyczną. Ale też nie szukam jej na siłę. Wierzę, że sama do mnie przyjdzie,
kiedy najmniej będę się tego spodziewać i będę na nią gotowa.
Wiem jedno – jak każda kobieta, stawiam na zdrowy, partnerski związek,
w którym każda ze stron jest osobnym bytem rozwijającym swoje zainteresowania,
pasje, a razem wspólnie wzrastają, wspierają się. W której jest szacunek, uważność
na drugą osobę, otwartość na odmienne poglądy. W dobrej relacji strony nie
oczekują, że ta druga strony uzupełni ich deficyty i nie tworzą pola walki. Wierzę, że
taka relacja jest przede mną.
Widzę potrzebę i zalety posiadania własnego azylu. Temat pokoju jest pięknie
opisany przez Natalia de Barbaro w książce „Czuła przewodniczka. Kobieca droga
do siebie.” Jest to przenośnia do uważności na siebie, zadbania o swoje potrzeby,
rozwijania siebie. A przecież nierzadko właśnie z tego pokoju rezygnujemy dla
innych. Polecam. Wartościowa lektura.
W trakcie sesji, jakie prowadzę, poruszam różne tematy: stawianie granic w relacji,
rezygnacji z siebie, spełniania oczekiwań drugiej strony. Stawiane pytania – jak sobie
radzić?

Nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Nie ma dobrej decyzji i każda będzie pociągać za
sobą różne konsekwencje. Moją rolą jest towarzyszenie drugiej osobie w drodze do
siebie, do zmiany. Do podejmowania decyzji w zgodzie z wewnętrznym kompasem
bez strachu przed oceną, krytyką. Do życia zgodnego ze sobą, na własnych
warunkach.

Artykuł Sama czy samotna? – dobre pytanie! pochodzi z serwisu Nowa Ja - Coaching i Mentoring dla Managerów w procesie zmiany..